ΑΚΤ*ΑΡΧ | Διατύπωση:

Ήδη, άκτιστη είναι η αρχιτεκτονική που διδάσκεται στις σχολές και τα ιδρύματα, ακόμη και στις περιπτώσεις που αναφέρεται σε κτίσματα – υλοποιημένα μεν, μα μυθοποιημένα δε, συνεπώς και από-υλοποιημένα. Υπό την έννοια του αδόμητου ή και του μη-οικοδομήσιμου, κοινές ακαδημαϊκές παραστάσεις και εκπαιδευτικές αναφορές αποτελούν τα λάγνα ουτοπικά προοπτικά του Antonio Sant’ Elia, οι χειρόγραφες απεικονίσεις φανταστικών τοπίων του Lebbeus Woods, τα μητροπολιτικά στιγμιότυπα των Manhattan Transcripts του Bernard Tschumi, τα εμμονικά προσχέδια των κατοικιών I-X του Peter Eisenman, οι γεωμετρικές καταγραφές μιας «μάσκας της μέδουσας» του John Hejduk, οι μεσσιανικές πολεοδομικές επιθέσεις του Le Corbusier, οι παιγνιώδεις χαλύβδινες αναπαραστάσεις των Archigram, τα ατμοσφαιρικά κολάζ των Superstudio, οι οραματικές αποτυπώσεις του Yona Friedman, τα προοπτικά του Giambattista Piranesi, ή τόσα άλλα.

Άκτιστη διατείνεται πως είναι η αρχιτεκτονική της σχεδιαστικής έρευνας, της δημιουργικής πρωτοβουλίας ή και ονειροπόλησης. Μα και τα κτισμένα έργα που γνωρίζουμε, όπως θέλουμε να τα ξέρουμε, στο υπερπέραν ανήκουν, από το άπειρο συγκρατώνται, ακατοίκητα, αφηρημένα, ατιθάσευτα, φωτογραφήματα άκαμπτα ή παγερά, σαν άλλα φιγουρίνια, άοσμα, σε πόζες αγκυλωμένες, διαλεγμένες ανάμεσα σε αμέτρητες λειψές ή σκάρτες λήψεις. Άκτιστη είναι η αρχιτεκτονική άνευ ανάθεσης, χωρίς πατρόνες, είτε θεωρηθεί ορφανή ή κι αν κριθεί απλώς αδέσμευτη. Άκτιστη είναι μια αρχιτεκτονική μη-αγοραία, άμισθη, ή δίχως εξαγορές· μια αρχιτεκτονική πλήρης και όχι πληρωμένη. Άκτιστη είναι και η αρχιτεκτονική ως τέχνη του αυθόρμητου και του ορμέμφυτου, αυτή των αφελώς ερασι-τεχνών, ήτοι εραστών της τέχνης τους. Άκτιστη είναι η αρχιτεκτονική η ά-τακτη, η απρόστακτη, αυτή που δε θέλει, δεν επιδιώκει να την κάνουν.

Η άκτιστη αρχιτεκτονική ορίζει μια Χώρα που δέχεται και προσδοκά τους «πρόσφυγες» του ρεαλισμού· είναι η εύκρατος ζώνη των Ονείρων, των μύθων που μας ζούνε και των παρα-μύθων που μας γοητεύουν. Άκτιστη είναι η αρχιτεκτονική τοῦ βλύσαντος κόσμω, ανήκει στα τάγματα των άκτιστων δυνάμεων· είναι το κρησφύγετο της Άνοιξης, ενός ανοίγματος και μιας διόδου διαφυγής.

Η αμιγώς «άκτιστη» αρχιτεκτονική ενέχει όμως περαιτέρω αντιφάσεις. Είναι η αρχιτεκτονική που δε γίνεται· παραμένει αγέννητη, δεν αποτελεί έργο. Πρόκειται για μια αρχιτεκτονική που ίσως υπερβαίνει την αντίληψη μας· που δεν ανήκει στην κτίση και αντιβαίνει την κτήση ως κύριο χαρακτηριστικό του δικού μας οικοδομείν· αναιρεί την αρχιτεκτονική ως «ακίνητο», ως real estate. Πρόκειται για μια αρχιτεκτονική άλλη. Μια αρχιτεκτονική που δεν προκύπτει από την έκπτωση του ανθρώπινου γένους, από την Παραδείσου Έξοδο. Ως δημιουργική πράξη μη-πτωτική, η αρχιτεκτονική αυτή δεν ενέχει σχίσματα μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Είναι μια αρχιτεκτονική ά-χρηστη, που δεν αντιμετωπίζει διλήμματα περί στέγασης ή λειτουργίας.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Σχεδιαστικό | δημιουργικό ερώτημα:

Τριγώνου ΑΒΓ διχοτόμος διέφυγε στο υπερπέραν!

«Τέλος» και όραμα του εργαστηρίου είναι επιεικώς το ανθρωπίνως αδύνατο: η ψηλάφηση της αρχιτεκτονικής ενός «βασιλείου της επιθυμίας». Έτσι, η διοργάνωση διατείνεται ότι θα καθιδρύσει διακριτά πλαίσια ώστε κατά τη διάρκειά της να σχεδιαστεί ο «Οίκος» και ο «Κήπος» όπου κατοικούν τα όνειρα της αρχιτεκτονικής· ο δόμος και το περιβόλι (ή περιβάλλον) που θα στεγάσει την αρχιτεκτονική ονειροθήκη. Υπηρετώντας το όραμα αυτό, οι δημιουργικές δραστηριότητες του εργαστηρίου καλύπτουν όλο το φάσμα των τεχνών, καλών και εφαρμοσμένων. Πέρα από αρχιτεκτονικές κατασκευές, σχέδια, προπλάσματα και τρισδιάστατες απεικονίσεις, τα παράγωγα της δουλειάς μπορεί –ενδεικτικά– να εντάσσουν τη δημιουργία εικαστικών απεικονίσεων ή γλυπτικών κατασκευών και εγκαταστάσεων, και να εκτείνονται από τη σχεδίαση μιας αφίσας για την ονειροθήκη, σε θεατρικά δρώμενα.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Σε ποιους απευθύνεται το εργαστήριο:

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε όλες τις ηλικίες και δεν προϋποθέτει αρχιτεκτονική εμπειρία. Οι συμμετέχοντες/ουσες θα έχουν τη δυνατότητα να πορευθούν σε αντιστοιχία με τις δυνατότητές τους, την προηγούμενη εμπειρία τους και τους στόχους που θέτουν οι ίδιοι. Συνάδελφοι αρχιτέκτονες, πρόσφατοι απόφοιτοι αρχιτεκτονικών σχολών και σπουδαστές αρχιτεκτονικής, καλών τεχνών ή και εφαρμοσμένων τεχνών, θα έχουν ειδική παρακολούθηση από έμπειρους διδάσκοντες ώστε σχεδιαστικά να πορευθούν αναλόγως των ικανοτήτων τους.

Το εργαστήριο θα αναπτύξει ταυτόχρονα θεωρητική και κριτική προσέγγιση, συνεπώς προσκαλεί συμμετέχοντες/ουσες από φιλολογική, φιλοσοφική, ψυχολογική, κριτική κατεύθυνση να αναπτύξουν το θέμα υπό τη μορφή συγγραφικής και κειμενογραφικής δραστηριότητας. Τα δρώμενα περιλαμβάνουν και θεατρικές δραστηριότητες, οπότε προσκαλούνται συμμετοχές με έμφαση σκηνογραφική, σκηνοθετική και υποκριτική.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Διαδικασία υποβολής + ζητούμενα αίτησης συμμετοχής:

Οι αιτήσεις πρέπει να αποσταλούν με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από τους ενδιαφερόμενους στο aristotheke@live.com μέχρι την 30η Αυγούστου 2017. Στο μήνυμα της αίτησης περιλαμβάνονται σύντομες απαντήσεις στα παρακάτω, συντεθειμένες ως ένα ενιαίο κείμενο (500 λέξεις):

α. αναφορά ενδιαφέροντος (γιατί θέλετε να συμμετέχετε),

β. πώς αντιλαμβάνεστε το θέμα του εργαστηρίου,

γ. πως θα παρουσιάζατε τη συμβολή σας σε αυτό (ποιο το κίνητρό σας, ποια τα αναπαραστατικά, σχεδιαστικά ή και εικαστικά μέσα που μπορείτε να χειριστείτε). Η αναφορά αυτή μπορεί να εμπλουτιστεί μετά την ανακοίνωση αποδοχής.

Συνημμένα στο ίδιο ηλεκτρονικό μήνυμα, ή μέσω συνδέσμου αποστέλλονται υπό μορφή αρχείων acrobat.pdf σε

ένα ενιαίο αρχείο ως 10 ΜΒ (το πολύ) και έκτασης ως 15 σελίδων:

α. αναλυτικό βιογραφικό σημείωμα (σε ξεχωριστό αρχείο και με δική του μορφή ή οργάνωση – format),

β. δείγμα επιλεγμένης δημιουργικής δουλειάς (σχεδιαστικής ή άλλης, που εσείς κρίνετε ως ενδεχομένως σχετική),

γ. σύντομο βιογραφικό σημείωμα 300 λέξεων υπό μορφή μιας παραγράφου κειμένου.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Αποδοχή συμμετεχόντων:

Οι αιτήσεις γίνονται για περιορισμένο αριθμό θέσεων. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας (οι αιτήσεις εξετάζονται σε εβδομαδιαία βάση, χρονολογικά). Οι ενδιαφερόμενοι θα αξιολογηθούν ως προς τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο εργαστήριο με βάση τα υποβληθέντα στοιχεία. Με την αποστολή της αίτησής τους αποδέχονται ότι αυτή η κρίση είναι τελική. Με την απάντηση (email) ως προς την αποδοχή της αίτησης, πρέπει να εξοφληθεί το κόστος συμμετοχής ώστε να διασφαλιστεί η θέση. Οι σχετικές πληροφορίες θα συμπεριλαμβάνονται στο μήνυμα αποδοχής.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Όροι παρακολούθησης:

Οι συμμετέχοντες οφείλουν να είναι παρόντες στο χώρο του εργαστηρίου όλες τις ημέρες του (22-26 Σεπτεμβρίου) και να εξασφαλίσουν οι ίδιοι τους όρους παραμονής τους στην πόλη της Βέροιας καθώς και τις λοιπές πρακτικές παραμέτρους αυτής. Η επαφή της ομάδας συμμετοχόντων με τους διδάσκοντες κυμαίνεται κατά μέγιστο στις 6 ώρες την ημέρα (τρεις ώρες πρωινές, τρεις απογευματινές) ενώ η συμμετοχή στις περαιτέρω δραστηριότητες, ομιλίες, δρώμενα, κλπ. είναι προαιρετική, αλλά κρίσιμης σημασίας. Ο χώρος του Εκκοκκιστηρίου Ιδεών θα είναι ανοιχτός και προσβάσιμος για δουλειά από τις 9 π.μ. ως τις 9 μ.μ.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Μέσα και πλάνο εργασίας:

Τα μέσα για τις εργασίες στο εργαστήριο είναι ελεύθερα. Η γνώση κάποιων υπολογιστικών προγραμμάτων είναι προαιρετική, ενώ οι συμμετέχοντες/ουσες μπορούν να προτείνουν τα μέσα της αρεσκείας τους, ή να το συζητήσουν με τους διδάσκοντες. Όλες οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν στους χώρους του Εκκοκκιστηρίου Ιδεών.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Κόστος και έξοδα συμμετοχής:

Το κόστος εγγραφής, για όσες αιτήσεις γίνουν αποδεκτές, είναι 50 ευρώ και συμπεριλαμβάνει την παρακολούθηση του πλήρους εργαστηρίου και όλων των δραστηριοτήτων, διαλέξεων, δρώμενων, επισκέψεων, ή παρουσιάσεων ανακοινωθούν. Δεν καλύπτονται έξοδα παραγωγής του συμμετέχοντος (π.χ. κόστος εκτυπώσεων), ή γενικότερα έξοδα υλικών εργασίας –θα γίνει μέριμνα ώστε να μην προκύψουν υπέρμετρα έξοδα πέραν της προσωπικής βούλησης των συμμετεχόντων.

Κατόπιν επερωτήσεων των υποψηφίων, μπορεί να προταθεί από τους διοργανωτές και εκτός του παραπάνω κόστους, επιπλέον ειδικό πλάνο διαμονής ή και διατροφής στην πόλη της Βέροιας, για όσους/ες το επιθυμούν.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Σειρά Διαλέξεων:

Μια σειρά ομιλητών θα κληθεί να χειριστεί την πολλαπλότητα των εννοιών του άκτιστου στην αρχιτεκτονική. Οι εισηγήσεις αυτές στόχο έχουν να εκφέρουν αντιπροσωπευτικές τοποθετήσεις επί του συνολικού θέματος, να θέσουν ζητήματα που εμπλέκουν πολλαπλά πεδία της διανόησης, και δυνητικά να συνδέσουν περαιτέρω επιστήμες ή ακόμη και γεωγραφικές περιοχές, εκπροσωπώντας ετερόκλητες ιδεολογικές ή φιλοσοφικές καταβολές. Το εργαστήριο πραγματοποιείται με τη συμβολή εκπροσώπων από διάφορες σχολές και ακαδημαϊκά ιδρύματα. Οι ίδιοι ομιλητές θα συνδράμουν στη διδακτική διαδικασία κατά την παραμονή τους μαζί μας. Περαιτέρω ενδιαφερόμενοι ομιλητές καλούνται να υποβάλλουν στο aristotheke@live.com μέχρι την 30η Αυγούστου 2017 την πρότασή τους, υπό μορφή ενός ενιαίου αρχείου acrobat.pdf, ως εξής:

α. σύντομο βιογραφικό σημείωμα 300 λέξεων υπό μορφή μιας παραγράφου κειμένου,

β. θέμα ομιλίας, σύνοψη της εισήγησης έκτασης ως 500 λέξεις, 5 κομβικούς όρους (key words), και ενδεικτική

βιβλιογραφία.

Οι διαλέξεις αυτές έχουν διάρκεια 20 λεπτών, απαιτούν τη φυσική παρουσία του ομιλητή και είναι ανοιχτές στο κοινό. Δεν υπάρχει κόστος συμμετοχής των ομιλητών αφενός, αφετέρου δεν καλύπτονται οδοιπορικά ή άλλα έξοδα παρουσίας. Οι ενδιαφερόμενοι θα αξιολογηθούν ως προς τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο συμπόσιο με βάση τα υποβληθέντα στοιχεία. Με την αποστολή της αίτησής τους αποδέχονται ότι αυτή η κρίση είναι τελική.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Παράλληλες Δραστηριότητες:

Η λίστα των παράλληλων δρώμενων θα ενημερώνεται διαρκώς.

Θεατρικό Μονόπρακτο:

Ο Άγιος Αρχιτέκτων και το Άυλο Σπίτι – Ο Απόστολος Θωμάς στην Ινδία και το κατοικητήριο στον Παράδεισο.

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Πρόσωπα:

Επιστημονικός υπεύθυνος: Αριστοτέλης Δημητρακόπουλος

Υπεύθυνος διοργάνωσης: Γιάννης Ναζλίδης > Εκκοκκιστήριο Ιδεών

Με την υποστήριξη της Αρχιτεκτονικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και των αρχιτεκτονικών γραφείων:

Aristotheke Eutectonics Office of Architecture and Urban Design

Ctrl_Space Lab: Architecture & Research Collaborative Platform

Studio Man.Ga. Architects

Γραμματεία-Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Μαίρη Τσιράκογλου, Μάγδα Ασίκη

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Πληροφορίες διοργάνωσης:

Ημερομηνία: 22-26 Σεπτεμβρίου 2017

Τόπος διεξαγωγής: Εκκοκκιστήριο Ιδεών, Βέροια

Διεύθυνση: Θεσσαλονίκης 67 – 591 31 Βέροια / e-mail: ekkokkistirioideon@gmail.com

ΑΚΤ*ΑΡΧ | Επικοινωνία: Ιστοσελίδα χώρου, Ιστοσελίδα εργαστηρίου

Αίτηση συμμετοχής: aristotheke@live.com

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 6972440721 και 23315 03880

Ελληνικό: «Ιδιωτική» πόλη, «κλειστό» πάρκο

Μια τεράστια «κλειστή» πόλη μέσα στην πόλη και κατ’ όνομα «Μητροπολιτικό» Πάρκο, αφού δεν εξασφαλίζεται πλήρως ο δημόσιος χαρακτήρας του και η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών, αποκαλύπτεται ότι προβλέπει το master plan της Lamda Development για την αξιοποίηση των 6.500 στρεμμάτων του Ελληνικού.

Το «Π» φέρνει στη δημοσιότητα τα σχέδια που εμπεριέχονται στο master plan και εγκρίθηκαν από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, σχέδια που αποκαλύπτουν όλες τις χρήσεις γης καθώς και το ποσοστό και το ύψος δόμησης, προκειμένου να αποκτήσουμε μια καλύτερη εικόνα για τον τρόπο «αξιοποίησης» του καλύτερου «φιλέτου» της Ευρώπης.

Σχέδια που αποκαλύπτουν, επίσης, ότι ο σχεδιασμός για την ανάπτυξη της περιοχής προβλέπει επί της ουσίας τη δημιουργία μιας «κλειστής» πόλης, με περιορισμένη πρόσβαση για τους πολίτες αλλά και ενός «Μητροπολιτικού» Πάρκου που στην πραγματικότητα έχει σχεδιαστεί για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των μελλοντικών κατοίκων και τουριστών της περιοχής και όχι των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής του Ελληνικού.

O χαρακτήρας του σχεδιασμού, δηλαδή μιας πόλης «κλειστής» με ένα πάρκο του οποίου ο δημόσιος χαρακτήρας της πλήρους και ελεύθερης πρόσβασης δεν εξασφαλίζεται, διαπιστώθηκε και κατά τη διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του ΤΑΙΠΕΔ και των επενδυτών.

Το μέγα θέμα, όμως, είναι γιατί όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί παραμένουν ακόμα και σήμερα επτασφράγιστο μυστικό και δεν έχει γίνει καμιά επί της ουσίας παρουσίαση και διαβούλευση τόσο των σχεδίων όσο και του πραγματικού χαρακτήρα της οικιστικής ανάπτυξης και του πάρκου προκειμένου οι κάτοικοι όχι μόνο των δήμων που γειτνιάζουν με το Ελληνικό, αλλά και όλης της Αθήνας να έχουν πλήρη γνώση του τρόπου με τον οποίο διατίθεται πολύτιμη δημόσια γη που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού Δημοσίου.

Τσιμέντο να γίνει!

Σύμφωνα με το master plan του ομίλου Λάτση, η συνολική δομημένη επιφάνεια, η συνολική έκταση που θα τσιμεντοποιηθεί είναι 2.893.907 τετραγωνικά μέτρα!

Όπως προκύπτει από το σχέδιο, οι βασικές χρήσεις γης συνεπάγονται την εξής δόμηση:

Κατοικίες 1.042.000 τ.μ.

Ξενοδοχεία 221.000 τ.μ.

Μεγάλα εμπορικά κέντρα 273.500 τ.μ.

Ρεστοράν, μπαρ, καφετέριες 37.642 τ.μ.

Συνεδριακά κέντρα 20.984 τ.μ.

Κτήρια γραφείων 280.000 τ.μ.

Νοσοκομεία 75.369 τ.μ.

Πανεπιστήμια - σχολεία 210.000 τ.μ.

Καζίνο 15.000 τ.μ

Από τις βασικές χρήσεις γης προκύπτει ότι τη μερίδα του λέοντος θα έχει η κατοικία αφού θα χρησιμοποιηθεί το 37% της έκτασης, το 20% οι τουριστικές εγκαταστάσεις και τα κτήρια γραφείων και από 7% οι εγκαταστάσεις υγείας και παιδείας.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι από τα επιτρεπόμενα ύψη των κτηρίων προβλέπεται η δόμηση πέντε πύργων με επιτρεπόμενο ύψος έως και 200 μέτρα!

«Face control»

Έμπειροι πολεοδόμοι και χωροτάκτες που έχουν μελετήσει τα σχέδια της Lamda Development αλλά και άνθρωποι που γνωρίζουν το παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης, επισήμαναν ότι η ενδελεχής μελέτη των 500 σελίδων του master plan αλλά κυρίως οι απευθείας συζητήσεις με τους εκπροσώπους των επενδυτών αποκαλύπτουν ότι ο σχεδιασμός αφορά στην πραγματικότητα τη δημιουργία μιας κλειστού τύπου πόλης, μιας «ιδιωτικής» πόλης, όπου η πρόσβαση θα είναι απαγορευμένη για τους μη κατοίκους και τους μη έχοντες εργασία.

Αν και οι εκπρόσωποι των επενδυτών δεν το παραδέχονται ευθέως ακόμα, τα σχέδια αποκαλύπτουν ότι θα πρόκειται για τη δημιουργία, για πρώτη φορά, μιας «ιδιωτικής» πόλης μέσα στην Αθήνα. Και αυτό γιατί δεν έχει ξεκαθαριστεί ευθέως εάν θα επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε όλη την έκταση ή θα υπάρχει πρόσβαση μόνο σε συγκεκριμένους χώρους, συγκεκριμένες ώρες και μέρες της εβδομάδας.

Για να το κάνουμε λιανά, δεν έχει ξεκαθαριστεί εάν, για παράδειγμα, ένας πολίτης που κατοικεί στην Καλλιθέα θα μπορεί να σουλατσάρει στη νέα πόλη ή θα έχει πρόσβαση μόνο σε συγκεκριμένους χώρους, όπως είναι τα εμπορικά κέντρα, τα κτήρια γραφείων κ.λπ., αλλά καμιά πρόσβαση στην κατοικημένη περιοχή.

Άλλωστε ο συγκεκριμένος τρόπος αξιοποίησης, που επιχειρείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μάλιστα σε τόσο μεγάλη έκταση, ταιριάζει απόλυτα με τα πλείστα παραδείγματα που έχουμε στο εξωτερικό, όπου σε τέτοιου είδους επενδύσεις ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε ιδιωτικό αφού πάρκα, πλατείες, χώροι αθλητισμού και πολιτισμού μπαίνουν κάτω από ιδιωτική διαχείριση.

Το πρόβλημα εμφανίζεται ακόμα μεγαλύτερο για το κατ’ όνομα Μητροπολιτικό Πάρκο αφού τόσο από τα σχέδια όσο και από τις διαβουλεύσεις προκύπτει ότι δεν είναι εξασφαλισμένος ο δημόσιος χαρακτήρας του πάρκου ούτε ο μητροπολιτικός χαρακτήρας του. Πρόκειται περισσότερο για χώρους πρασίνου και ακάλυπτους χώρους που εξυπηρετούν τη δόμηση της έκτασης και όχι την περιβαλλοντική αναβάθμιση των δήμων. Επίσης δεν έχει ξεκαθαριστεί εάν έχει σχεδιαστεί με την προοπτική ενός πλήρως ανοικτού πάρκου αφού ακόμα και η διαχείρισή του με όσα ισχύουν μέχρι σήμερα θα παραμείνει στους επενδυτές της έκτασης.

Τι συμβαίνει στο εξωτερικό

O τρόπος αξιοποίησης του Ελληνικού θα είναι η δημιουργία της πρώτης μεγάλης πόλης ελεγχόμενης εισόδου.

Να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ αλλά και σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία, παρατηρείται µια δραµατική στροφή στον τρόπο διαχείρισης του δημόσιου χώρου στο όνομα της ανάπτυξης και της προσέλκυσης επενδυτών. Ο νέος τρόπος διαχείρισης των δημόσιων χώρων από επενδυτικά funds άρχισε να λαμβάνει σάρκα και οστά με αφορμή μεγάλες παρεμβάσεις σε υποβαθμισμένες περιοχές. Τα επενδυτικά funds, εκτός από κατοικίες και εμπορικά κέντρα, αναλάμβαναν και την όλη ανάπλαση των ελεύθερων χώρων, τους οποίους στη συνέχεια διαχειρίζονταν επιβάλλοντας τους όρους λειτουργίας. Στην ουσία βάζουν όρους και προϋποθέσεις για το ποιες ώρες και μέρες θα λειτουργούν πλατείες και πεζόδρομοι και ποιες δραστηριότητες θα επιτρέπονται. Η αστυνόμευση, μάλιστα, και η τήρηση της τάξης ανατίθενται σε εταιρείες σεκιούριτι.

Στις ΗΠΑ το φαινόμενο των κλειστών κοινοτήτων και πόλεων έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις αφού όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να διαμένουν σε περιφραγμένες περιοχές. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη δεκαετία του 1970 υπήρχαν περίπου 2.000 κλειστές κοινότητες σε εθνικό επίπεδο, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν πάνω από 50.000!

Σήμερα υπολογίζεται ότι πάνω από 7.000.000 νοικοκυριά, το 6% του συνόλου της χώρας ζει σε πόλεις περιφραγμένες, όπου η πρόσβαση γίνεται από πύλες ασφαλείας μόνο σε όσους διαθέτουν ειδικούς κωδικούς εισόδου, ενώ εντός της έκτασης περιπολούν εταιρείες ιδιωτικής ασφάλειας.

πηγή

workshop: "OPERATIVE TERRITORIES"

Ένα διεθνές εργαστήριο για την Αρχιτεκτονική Τοπίου και τον Αστικό Σχεδιασμό, θα λάβει χώρα στη Χαλκιδική, από τις 9 μέχρι τις 15 Μαΐου 2015, με τίτλο "Operative Territories". Είναι ανοιχτό για φοιτητές και επαγγελματίες στον τομέα της αρχιτεκτονικής, με 150 ευρώ για την εγγραφή, ενώ θα συνοδευτεί από επισκέψεις σε τοποθεσίες, διαλέξεις και σχετικές εκδηλώσεις.

Όπως γράφουν στη σελίδα του workshop:

"Tourism, while generating economic growth and prosperity, can equally produce an ever growing gap between the particularities of places and the commodity-oriented features of ‘destinations’. Considering such a tendency jeopardises not only sustainability dynamics at a local level but equally the sustainability of tourism itself, this masterclass aims to re-establish the relationships between architecture—cultural production—and the emerging alternative forms of tourism—cultural consumption. Employing the tools of landscape architecture and urban design we shall aim towards critical as much as original  ideas and design strategies promoting the development of a sustainable tourism for Sithonia.

Operative Territories
an international masterclass in Landscape Architecture and Urban Design
9 -15 May 2015, Sithonia Chalkidiki, Greece"

Περισσότερες πληροφορίες, εγγραφή και το πρόγραμμα του workshop:
http://www.urbantranscripts.org/documents/UT2015_CHA_MC_programme.pdf

Αυτά είναι τα πραγματικά γήπεδα της Βραζιλίας

 Ο Βραζιλιάνος Renato Stockler φωτογράφισε τα πραγματικά γήπεδα της χώρας του και αποκάλυψε με αυτόν τον τρόπο πως είναι στα αλήθεια το ποδόσφαιρο της Βραζιλίας μακριά από τη λάμψη και την εμπορευματοποίηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Απλά χωμάτινα γήπεδα με ξεραμμένο γρασίδι ή άμμο, κλεισμένα ασφυκτικά μέσα στο αστικό τοπίο. Κάποια από αυτά είναι γήπεδα τοπικών ποδοσφαιρικών ομάδων, ενώ άλλα είναι δημόσιοι χώροι. Αυτοί οι χώροι σπάνια αξιοπιούνται για αθλητικές δραστηριότητες, εξαιτίας της κερδοσκοπίας που επικρατεί στην κατοχή γης. Παρά τη θλιβερή εικόνα τους, προσφέρουν μία ανάσα φρέσκου αέρα και μία ανάπαυλα από τη σκληρή καθημερινότητα όσων ζουν στα προάστια του Σάο Πάολο, όπως αναφέρει ο φωτογράφος.

πηγή

Η Lamda Development προτιμητέος επενδυτής για το Ελληνικό

«Η σημερινή απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ δίνει οριστικό τέλος σε μια περίοδο 13 ετών εγκατάλειψης των 6.200 στρεμμάτων, που κατελάμβανε το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού. Στην ίδια θέση θα αναπτυχθεί η μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση, που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας, συνολικού εκτιμώμενου κόστους 7 δισ. ευρώ»

Τα παραπάνω αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Lamda Development, ΛΑΜΔΑ+1,52% μετά την ανακήρυξη της από το ΤΑΙΠΕΔ ως προτιμητέου επενδυτή για την απόκτηση του 100% των μετοχών της εταιρίας Ελληνικό Α.Ε..

«Στόχος είναι να δημιουργηθεί, στη βάση ενός ολοκληρωμένου και συνεκτικού σχεδίου, μια πρωτοποριακή μητροπολιτική ανάπτυξη, η οποία θα συνδυάζει την ομορφιά και τα μοναδικά χαρακτηριστικά της περιοχής, με εμβληματικά κτήρια, πρωτοποριακές υποδομές και ποικίλες υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα εκατομμυρίων κατοίκων της Αττικής.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ, κατά τη σημερινή του συνεδρίαση και μετά από τη θετική γνωμοδότηση του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων, ανακήρυξε ομόφωνα την Εταιρία Lamda Development Α.Ε. Προτιμητέο Επενδυτή για την απόκτηση του 100% των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε..

Είχε προηγηθεί η υποβολή ξεχωριστών γνωμοδοτήσεων (fairness opinions) από τους Χρηματοοικονομικούς Συμβούλους του ΤΑΙΠΕΔ, Citigroup και Piraeus Bank, οι οποίοι έκριναν δίκαιη και εύλογη την τελική οικονομική προσφορά, ύψους 915 εκ. ευρώ, της εταιρείας και του επενδυτικού σχήματος που τη στηρίζει.

πηγή 

Υπό την σκιάν της Ακροπόλεως

Η πρόσφατη ένταξη δεκαεννέα ακινήτων του υπουργείου Πολιτισμού στο χαρτοφυλάκιο του ΤΑΙΠΕΔ εντάσσεται ασφαλώς σε μια πολιτική, που υπαγορεύει την εξπρές πώληση αξιών του δημοσίου για αποπληρωμή των δανειστών. Με την ίδια επείγουσα λογική το τεράστιο ακίνητο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού αποσπάσθηκε από τον οργανισμό διαχείρισής του, εντάχθηκε κι αυτό στο χαρτοφυλάκιο του ΤΑΙΠΕΔ και εκποιείται με συνοπτικές διαδικασίες στον μοναδικό αγοραστή.

Εγείρονται συμβατικές εύλογες ενστάσεις για την πραγματική αξία αυτών των ακινήτων του δημοσίου, και την στρατηγική απαξίωση που υφίστανται με την εσπευσμένη πώλησή τους και όχι με μια συνδυασμένη στρατηγική ανάπτυξής τους. Στην περίπτωση των ακινήτων της Πλάκας τίθενται και άλλα ζητήματα: απαξίωσης ανεκτίμητου συμβολικού κεφαλαίου, εθνικού και ιστορικού, και ενδεχομένως εξυπηρέτησης ιδιοτελών σκοπών.

Η ζώνη γύρω από την Ακρόπολη, η Πλάκα και τα Αναφιώτικα, έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως ζώνη επιρροής, ζώνη μαξιλάρι (buffer zone) γύρω από το κορυφαίο μνημείο του οικουμενικού πολιτισμού. Η απαλλοτρίωση ακινήτων από το υπουργείο Πολιτισμού έγινε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, επειδή όλη η περιοχή έχει υψηλό αρχαιολογικό ενδιαφέρον· και επιπλέον έχει ανεξαγόραστη συμβολική αξία για το νεοελληνικό κράτος. Υπό την σκιά της Ακροπόλεως αναπτύχθηκαν το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, και οι οικίες πολλών αγωνιστών και επιφανών προσώπων του νεότευκτου κράτους.

Φυσικά, η περιοχή προσελκύει αγοραστές με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ιδίως μετά τις πολεοδομικές αναβαθμίσεις της ιστορικής παλιάς Αθήνας, από υπουργούς όπως ο Αντώνης Τρίτσης και ο Στέφανος Μάνος, αλλά και η Μελίνα Μερκούρη των αρχαιολογικών απαλλοτριώσεων.

Πωλείται λοιπόν και η ζώνη προστασίας της Ακροπόλεως; Η λοίδορη προτροπή της γερμανικής Bild θα βρει εφαρμογή; Τότε, ιδού κι άλλα: στο Κτηματολόγιο του υπουργείο Πολιτισμού περιλαμβάνονται 220 δημόσια ακίνητα στην Πλάκα, 68 στα Αναφιώτικα, 108 στην Ακαδημία Πλάτωνος, 40 στον Κεραμεικό, 355 στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου. Ολα.

Ένα άρθρο του Νίκου Ξυδάκη.

πηγή 

Στο σφυρί του ΤΑΙΠΕΔ βγαίνουν Ολυμπιακά Ακίνητα και τα προσφυγικά στην Αλεξάνδρας

Μετά από την απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων μεταβιβάζονται στο ΤΑΙΠΕΔ 168 ακίνητα προκειμένου να αξιοποιηθούν. Πρόκειται για ολυμπιακά κέντρα, αλλά και για τα γνωστά προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Το ΤΑΙΠΕΔ θα αναλάβει τελικά και την αξιοποίηση των παραμελημένων ολυμπιακών ακινήτων, τα οποία βρίσκονται εδώ και δέκα χρόνια σε αχρηστία.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για το Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου, το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο στο Σχοινιά, το Ολυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου, το Ξενία Πλαταμώνα, 137 διαμερίσματα από τα προσφυγικά της Λεωφ. Αλεξάνδρας, πολλά κτίρια / οικόπεδα στην Πλάκα που περιλαμβάνονται στο τελευταίο κύμα των 168 ακινήτων που μεταβιβάζονται στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) προκειμένου να αξιοποιηθούν.

Στο ΤΑΙΠΕΔ μεταφέρονται και 137 διαμερίσματα του Αστικού Προσφυγικού Συνοικισμού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Το συγκρότημα των προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Αλεξάνδρας οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1933 και 1935, με σχέδια των αρχιτεκτόνων Κίμωνος Λάσκαρι και Δημητρίου Κυριακού και στέγασαν ξεριζωμένους της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Πρόκειται για οκτώ πολυκατοικίες με 228 διαμερίσματα, τα οποία άρχισαν να απαλλοτριώνονται σταδιακά από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Τα σχέδια κατεδάφισης κάποιων κτιρίων συνάντησαν αντιδράσεις κατοίκων και επιστημονικής κοινότητας και τα κτίρια κηρύχθηκαν διατηρητέα το 2008 από το υπουργείο Πολιτισμού.

Τα πωλητήρια του εξωτερικού

Πωλητήριο μπαίνει και σε οικόπεδο με κτίσμα στην Βορειοδυτική Ουάσιγκτον. Πρόκειται για τετραώροφο κτήριο γραφείων το οποίο αποκτήθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο το 1949. Την ίδια τύχη θα έχει και κτίριο στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής.

Πρόκειται για οικόπεδο έκτασης 1.766 τ.μ. επί του οποίου έχει ανεγερθεί διώροφο κτίριο επιφανείας 350 τ.μ. και πρόσθετο κτίσμα επιφανείας 50 τ.μ. που είχε αγοραστεί από το δημόσιο το 1996.

Πωλείται, επίσης, ακίνητο στο Ερεβάν της Αρμενίας, το οποίο αποτελείται από ένα κτίριο συνολικού εμβαδού 1.156,7 τ.μ. και τέσσερα ξεχωριστά βοηθητικά κτήρια συνολικού εμβαδού 361,7 τ.μ.

πηγή 

RethinkAthens: Απορίας άξιον...

Της Μαρίας Τριαντοπούλου

Δεν θέλω με κανέναν τρόπο ούτε να παριστάνω την «Κασσάνδρα», ούτε να αποθαρρύνομαι όταν ακούω για σχέδια αστικής ανάπτυξης ούτε να είμαι δύσπιστη σχετικά με την εκτέλεση και εφαρμογή τους. Όπως όλοι οι άνθρωποι λοιπόν που ζουν ή έχουν ζήσει στην Αθήνα έτσι και εγώ πιθανά να ονειρεύομαι μια πόλη εκσυγχρονισμένη, ανοιχτή, φωτεινή, ασφαλή, χωρίς σκουπίδια, με εύκολη πρόσβαση στο ιστορικό κέντρο, σχεδιασμένη με οικολογική ευαισθησία, με πολιτισμικό όραμα και με σεβασμό στον άνθρωπο και το αστικό του περιβάλλον.

Παρόλα αυτά βλέποντας το βιντεάκι του RethinkAthens που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο (αποτέλεσμα αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για την ανάπλαση της οδού Πανεπιστημίου και παράπλευρων οδών που κατόπιν κυβερνητικής πρότασης οργάνωσε και χρηματοδότησε το Ιδρυμα Ωνάση) και ακούγοντας συγχρόνως τις ενθουσιώδεις εξαγγελίες που περιβάλλουν το έργο αυτό δεν μπόρεσα να σταματήσω τον εαυτό μου, μόνιμα δύσπιστο και πιθανά απαισιόδοξο, από το να έχει κάποιες σημαντικές απορίες και ερωτηματικά.

Το μεγαλεπήβολο αυτό έργο προβλέπει σημαντικές αλλαγές και χωροταξικά έργα στο κέντρο της Αθήνας, από την πλατεία Συντάγματος και μέσω Ομονοιας μέχρι την πλατεία Αιγύπτου. Προβλέπει συγκεκριμένα δημιουργία υπόγειων δεξαμενών αποθήκευσης και εξοικονόμησης νερού, απαγόρευση κυκλοφορίας αυτοκινήτων - τραμ, ποδήλατα, ταξί και πεζοί μόνο θα επιτρέπεται να κινούνται σε αυτόν τον άξονα – δενδροφύτευση με σκοπό να δροσίσει το κέντρο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες έτσι ώστε οι Αθηναίοι ανέμελοι να κάθονται κάτω από την φυσική σκιά των πυκνών φυλλωμάτων που προβλέπεται να δημιουργηθούν, μετατροπή όλων των άδειων και εγκαταλελειμμένων κτιρίων σε πολιτιστικά κέντρα όπου τα καλλιτεχνικά δρώμενα θα στηρίξουν έναν νέο πυρήνα δημιουργίας. Το προβλεπόμενο έργο θα χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ με αποκλειστικά κοινοτικούς πόρους και θα το αναλάβει το ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ που κατέχει την τεχνογνωσία έργων τέτοιας φύσεως. Θα κοστίσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ και θα ξεκινήσει σύντομα να υλοποιείται...

Και αναρωτιέμαι, όπως θα αναρωτιέται φαντάζομαι και κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια: με ποια οικονομική διαφάνεια θα γίνουν τα έργα αυτά, πόσες ευκαιρίες για κατασπατάληση δημοσιων πόρων θα δημιουργηθούν, πόσο ελιτίστικο και φαραωνικό έργο είναι αυτό στο οποίο θα ξοδευτούν εκατομμυρία ευρωπαϊκών κονδυλίων και πως ακριβώς πάρθηκε η απόφαση αυτή; Αναρωτιέμαι επίσης αν τα έργα αυτά αστικής ανάπλασης που περιλαμβάνουν μόνον έναν κεντρικό άξονα - και πιθανά τον πιο σημαντικό αστικό δρόμο της πρωτεύουσας - μαζί με κάποιες πλαϊνές οδούς τι αποτέλεσμα θα έχει για όλη την υπόλοιπη Αθήνα. Οι γειτονιές γύρω και κάτω από τον άξονα αυτό, περιοχές υποβαθμσμένες που σε κάθε σημείο τους διαβάζει κανείς σαν σε βίβλιο ανοιχτό ένα ένα τα τραγικά αποτελέσματα της κρίσης και της περιθωριοποίησης των ανθρώπων αυτής της πόλης, τι θα γίνουν;

Θα σπρωχτούν απλά στην άκρη, θα κρυφτούν από την κοινή θέα μπας και έτσι ξεχαστούν, θα γκετοποιηθούν και θα αφεθούν στην τύχη τους; Πόσοι από αυτούς τους χιλιάδες κατοίκους της Αθήνας θα επωφεληθουν από την Ολλανδικών προδιαγραφών (Ολλανδικό αρχιτεκτονικό γραφείο κέρδισε τον διαγωνισμό) ανάπλαση της Πανεπιστημίου, από τις δενδροφυτεύσεις και τα πολιτιστικά κέντρα; Και πόσο ακόμα θα επιβαρυνθεί τελικά η κυκλοφορία στους δρόμους της Αθήνας για όλους εκείνους που πιθανά δεν έχουν χρόνο να σεργιανίσουν ανέμελα ανάμεσα  στα παγκάκια και τους θάμνους του μέλλοντος;

Για να μην θυμηθώ αντίστοιχα και αναφερθώ και σε όλα εκείνα τα περίφημα Ολυμπιακα ακίνητα που έμειναν ανεκμετάλευτα και καταστράφηκαν, όλα τα περίλαμπρα έργα του 2004 που σάπισαν και κατέρρευσαν τα περισότερα, ενώ οι κτιριακές ανάγκες και οι άστεγοι αυξάνονται δραματικά. Όταν υπάρχει ανάγκη ανεύρεσης προστατευμένης στέγης για τους τόσους συνανθρώπους μας που κοιμούνται στους δρόμους ή έστω στριμωγμένοι σαν σαρδέλλες στα πανάκριβα ερείπια που τους νοικιάζουν οι ιδιοκτήτες των εγκαταλελειμμένων πολυκατοικιών και κτιρίων του κέντρου, μήπως θα έπρεπε η αστική αναπτυξη να στραφεί προς άλλα πιο κοινωνικά έργα ανάπλασης και εξυγείανσης; Να αξιοποιήσει εκλογικευμένα τις υποδομές που ήδη έχει αφήσει να καταστραφούν αλόγιστα με τα λεφτά των φορολογούμενων να σκορπίζονται στο αέρα και να δημιουργήσει συγχρόνως νέες μακροχρόνιες και βιώσιμες αστικές υποδομές;

Και τέλος αναρωτιέμαι πόσο έξω από την σημερινή πραγματικότητα της χώρας μπορεί να είναι ένας τέτοιος περιορισμένος σχεδιασμός αστικής ανάπλασης και πόσο αποκομμένος από την κοινωνία αυτής της πολυτάραχης και υποβαθμισμένης αλλά οργανικά ζωντανής και αγωνιζόμενης πόλης.

πηγή

Το περί ου ο λόγος βίντεο: 

Δέκα μυστηριώδη αρχαιολογικά μνημεία

1. Sacsayhuaman

Όχι πολύ μακριά από την περίφημη πόλη των Ίνκας Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται το Sacsayhuaman, ένα παράξενο ανάχωμα από τεράστιους πέτρινους βράχους. Τα εντυπωσιακά τείχη, κοντά στην παλιά πρωτεύουσα Cuzco, είναι τόσο καλά οικοδομημένα που ούτε η λάμα ενός μικρού μαχαιριού δεν χωρά να περάσει μέσα στις ενώσεις. Ο αμφιθεατρικός σχεδιασμός του σε μια στρατηγικής σημασίας περιοχή σε συνδυασμό με την αρχιτεκτονική τελειότητα της κατασκευής δεν επέτρεψε ποτέ στους Ισπανούς κονκισταδόρ να λεηλατήσουν τη πόλη-οχυρό των Ινκας.

Πολλοί ερευνητές είναι εντυπωσιασμένοι με την τελειότητα των μνημείων και την τεχνογνωσία που κατείχαν οι Ινκας, οι οποίοι, δίχως να γνωρίζουν τη χρήση του τροχού και του σιδήρου, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν για 3.680 χλμ. πάνω στα υψίπεδα των Άνδεων.

Το μνημείο είναι σε εκπληκτικά καλή κατάσταση για την ηλικία του, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι βρίσκεται πάνω σε μια περιοχή που συχνά πλήττεται από σεισμούς. Γύρω από το μνημείο έχουν ανακαλυφθεί πολλές υπόγειες κατακόμβες που ονομάζονται chincanas, που χρησιμοποιούνταν σαν συνδετικές διόδους σε άλλα κτίρια των Ίνκας στην περιοχή.

Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι το Sacsayhuaman κατασκευάστηκε ως ένα οχυρωματικό έργο, άποψη που όμως έχει αμφισβητηθεί έντονα από κάποιους. Το περίεργο σχήμα και οι γωνίες του τείχους έχουν οδηγήσει αρκετούς να εικάζουν ότι μπορεί να είχε μια πιο συμβολική λειτουργία. Για παράδειγμα το τείχος δίπλα στο Cuzco από ψηλά, σχηματίζουν το σχήμα του κεφαλιού ενός πούμα. Ακόμα πιο μυστηριώδες όμως από τη χρήση του μνημείου, είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του.

Όπως και τα περισσότεροι έργα των Ίνκας χτίστηκε με μεγάλες πέτρες που ταιριάζουν μεταξύ τους με εκπληκτική ακρίβεια. Πώς οι Ίνκας κατάφεραν να το κατασκευάσουν ή ακόμη περισσότερο πως μετέφεραν τους τεράστιους βράχους στην περιοχή παραμένει εως σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο. Ίσως τελικά να είχαν δίκιο οι Ίνκας όταν έλεγαν στους Ισπανούς κατακτητές ότι δεν ήταν αυτοί που έκτισαν το Sacsayhuamαn, αλλά «οι γίγαντες».

2. Το μυστηριώδες «Νησί του Πάσχα»

Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής και η ύπαρξή του είναι το αποτέλεσμα μίας σειράς ηφαιστειακών εκρήξεων, ενώ ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. Οι απότομες πλαγιές του νησιού, κατοικήθηκαν αρχικά από μια ομάδα πολυνησιακών ναυτικών..

Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους. Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού. Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.

Είναι ασαφές γιατί οι κάτοικοι του νησιού του Πάσχα κατασκεύαζαν αγάλματα σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Το πως κατασκευάζονταν, είναι σχεδόν γνωστό. Κάθε άγαλμα φτιαχνόταν στο λατομείο. Η μαλακή ηφαιστειακή τέφρα ήταν το απόλυτο υλικό για τη χάραξη και κατασκευή των αγαλμάτων. Χρησιμοποιούσαν μία σκληρότερη ηφαιστειακή πέτρα, για να σκαλίσουν το άγαλμα στον βράχο.

Τελικά όταν ένα άγαλμα τελείωνε, αποκόπτονταν από τον βράχο και το μετακινούσαν προσεκτικά χρησιμοποιώντας τους γιγαντιαίους κορμούς των φοινίκων για να τα κυλούν στο έδαφος. Αυτή είναι και μία βασική άποψη για την παντελή έλλειψη δένδρων στο νησί. Ένα στοιχείο της μεγάλης δυσκολίας της μετακίνησης των αγαλμάτων, είναι τα κατά μήκος των αρχαίων μονοπατιών σπασμένα και εγκαταλελειμμένα αγάλματα.

Πρόσφατες προσομοιώσεις υπολογιστών έχουν εμφανίσει ότι ένα μέσο άγαλμα θα μπορούσε να μετακινηθεί από το λατομείο σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, σε λιγότερο από 5 ημέρες, χρησιμοποιώντας περίπου 70 άτομα. Οι θεωρία αυτή, τέθηκε πρόσφατα σε εφαρμογή δοκιμής σε ένα επιτυχές πείραμα για να μετακινήσουν ένα αντίγραφο αγάλματος. Μόλις γινότανε η μετακίνηση, το άγαλμα τοποθετούνταν επάνω σε μεγάλες πλατφόρμες, με μία απίστευτη ακρίβεια στις συναρμολογήσεις των πετρών.

Είναι ένα από τα ποιο μεγάλα μυστήρια το γιατί έφτιαχναν αυτού του είδους αγάλματα. Ακόμα και ο τρόπος που είναι στραμμένα, (όλα σε μία κατεύθυνση κοιτούν) αποτελεί ένα μυστήριο.

Όταν τα βλέπεις μεμονωμένα ή και σε σειρές, σου δίνουν την εντύπωση πως κάτι περιμένουν από τον ουρανό ή την θάλασσα.

3. Στόουνχεντζ

Το Στόουνχεντζ θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα μεγαλιθικά μνημεία στον κόσμο. Οι λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε είναι άγνωστοι, αν και οι υποθέσεις που υπάρχουν είναι πολλές. Βρίσκεται τοποθετημένο στην πεδιάδα Salisbury τρία χιλιόμετρα από την πόλη Wiltshire στην νοτιοδυτική Αγγλία.

Η κατασκευή του χωρίστηκε σε τρία μέρη και χρειάστηκαν συνολικά 25 γενιές για να ολοκληρωθεί. Η πρώτη φάση της κατασκευής του έγινε την περίοδο 2950-2900 π.Χ. όπου δημιουργήθηκε ο κύκλος της κατασκευής, διαμέτρου 100 μέτρων και τοποθετήθηκαν ξύλα σε 56 τρύπες που δημιουργήθηκαν γύρω από την περιφέρεια του κύκλου. Η δεύτερη φάση κάλυψε την περίοδο 2900-2400 π.Χ. όπου τοποθετήθηκαν οι πρώτες πέτρες και δημιουργήθηκε και το κέντρο του μνημείου με την τοποθέτηση ξύλων. Τέλος στην Τρίτη φάση που διήρκεσε μεταξύ 2550-1600 τοποθετήθηκαν και οι υπόλοιπες πέτρες και πήρε την σημερινή του μορφή.

Υπάρχουν συνολικά 60 πέτρες όπου η μεγαλύτερη από αυτές έχει ύψος 7 μέτρα πάνω από τη γη και 2,4 κάτω από αυτή. Το βάρος τους φτάνει μέχρι και τους 45 τόνους.

Από όλα τα διάσημα μνημεία του κόσμου, κανένας δεν έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη φήμη για το μυστήριο που το περιβάλλει. Το Στόουνχεντζ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ατέλειωτων συζητήσεων μεταξύ μελετητών, επιστημόνων και ιστορικών από τον Μεσαίωνα. Υπάρχουν πάμπολλες μυθικές ιστορίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τη ύπαρξη του. Μια τέτοια ιστορία αναφέρει ότι οι πέτρες είναι διέξοδοι από το μέρος απ’ όπου προήλθαμε. Κάποια άλλη θέλει ένα δαίμονα, να αγοράζει μαγικούς λίθους από μία Ιρλανδή γυναίκα, να τις μεταφέρει δια μέσου του αέρα στην πεδιάδα Σόλσμπερι και στη συνέχεια να προκαλεί τους κατοίκους να υπολογίσουν τον αριθμό τους. Ο μοναχός του χωριού, του απάντησε ότι είναι πάρα πολλές για να υπολογιστούν και ο δαίμονας εξοργίστηκε τόσο πολύ που έριξε πάνω του μία από τις πέτρες με αποτέλεσμα να τον πετύχει στην φτέρνα. Παρόλο που ο μοναχός δε χτυπήθηκε πολύ, η πέτρα έκανε ένα βαθούλωμα και από τότε ονομάστηκε Πέτρα της Φτέρνας (Heel Stone).

Ο πιο διαδεδομένος όμως μύθος είναι αυτός του βασιλιά Αρθούρου. Σύμφωνα με αυτόν ο βασιλιάς των Βρετανών Αυρήλιος Αμβρόσιος θέλησε να χτίσει ένα μνημείο προς τιμή 300 περίπου άγγλων ευγενών που σφαγιάστηκαν τον 5ο αιώνα από τον προδότη αρχηγό των Σαξόνων Χένγκεστ. Ο βασιλιάς Αμβρόσιος, πατέρας του Αρθούρου, ζήτησε τη βοήθεια του μάγου Μέρλιν για το που μπορεί να βρεθεί ένα τέτοιο μνημείο. Ο μάγος του είπε να κοιτάξει σε ένα ιρλανδικό βουνό όπου τοποθετούταν ένας κύκλος από συμπαγείς πέτρες, το Δαχτυλίδι ου Γίγαντα. Πίστευαν ότι αυτές οι πέτρες είχαν θεραπευτικές ιδιότητες κι είχαν ονομαστεί έτσι επειδή η μεταφορά τους από την Αφρική όπου βρίσκονταν, είχε γίνει από γίγαντες πολύ καιρό πριν.

Ο βασιλιάς Αυρήλιος και ο στρατός του προσπάθησαν να αποσυναρμολογήσουν τις πέτρες αυτές ανεπιτυχώς. Ο Μέρλιν βοήθησε για μια ακόμη φορά χρησιμοποιώντας τη δική του συλλογή από μηχανές και τεχνάσματα για να γίνει η μεταφορά του μνημείου.

Άλλοι μύθοι συσχετίζουν το Στόουνχεντζ με του Δρυίδες. Οι Δρυίδες πράγματι είχαν σχέσεις με το μνημείο αυτό, καθώς το είχαν ως τόπο λατρείας, παρόλα αυτά όμως δε μπορούμε να τους αποδώσουμε την κατασκευή του. Σύγχρονοι μελετητές, με τη χρήση μοντέρνων τεχνολογικών μηχανημάτων, αποδεικνύουν ότι αυτοί που έχτισαν το Στόουνχεντζ το ολοκλήρωσαν 1000 χρόνια προτού κατοικήσουν οι Κέλτες στην περιοχή αυτή, αποκλείοντας έτσι και του Δρυίδες.

Φυσικά η παρουσία των εξωγήινων σχετικά στο χτίσιμο του μεγαλιθικού αυτού μνημείου δε θα μπορούσε να λείπει από τη σύγχρονη μυθολογία -όπως άλλωστε και σε πολλά άλλα τέτοια μεγαλειώδη οικοδομήματα…

4. Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας

Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ένα άγαλμα το οποίο απεικονίζει μια σφίγγα (μυθολογικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου) σε καθήμενη στάση. Το άγαλμα αυτό βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζα στην Αίγυπτο και μέσα στη διάσημη Νεκρόπολη της.

Με μήκος 73,5 μέτρα, πλάτος 6 και ύψος 20.22 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα στον κόσμο. Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου, και θεωρείται ότι κτίστηκε από τους αρχαίους Αιγύπτιους του Παλαιού Βασιλείου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χεφρήνου (2558 – 2532 π.Χ.

Παρά τη φήμη του ως ένα από τα πιο διάσημα μνημεία της αρχαιότητας, λίγα πράγματα έχουν γίνει ως σήμερα γνωστά για τη Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας. Οι Αιγυπτιολόγοι μπορεί να γνωρίζουν κάποια πράγματα για τον λόγο για τον οποίο χτίστηκε το άγαλμα αλλά το πότε και από ποιον παραμένει ένα μυστήριο.

Σύμφωνα με την επίσημη σκοπιά των σύγχρονων Αιγυπτιολόγων, η Σφίγγα χτίστηκε γύρω στο 2500 π.Χ. από τον φαραώ Χεφρήνο, στον οποίο πιστώνεται επίσης και η δεύτερη μεγάλη πυραμίδα. Ορισμένοι Αιγυπτιολόγοι και γεωλόγοι όμως έχουν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πεπατημένη θεωρία κατασκευής και ταυτοποίησης της Σφίγγας. Οι πρώτοι Αιγυπτιολόγοι και εκσκαφείς του συγκροτήματος της Γκίζα πίστευαν ότι τόσο η Σφίγγα όσο και τα υπόλοιπα οικοδομήματα στη περιφέρειά της, ήταν προγενέστερα της θεωρούμενης χρονολογίας κατασκευής τους ενώ ο ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου, Αύγουστος Μαριέτ, το 1857 έφερε στο φως μια στήλη απογραφής εμπορευμάτων. Ανάμεσα στα υπόλοιπα, αναφέρεται ότι ο Φαραώ Χέοπας βρήκε τυχαία το άγαλμα το οποίο ήταν ήδη μισοθαμένο στην άμμο.

Η θεωρία της ύπαρξης της Σφίγγας πριν από τον Φαραώ Χεφρήνο μπορεί να έχει λίγους σύγχρονους οπαδούς, αλλά αν αληθεύει αυτό θα σημαίνει ότι η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ακόμα πιο μυστηριώδης από ότι πίστευαν παλαιότερα.

5. Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας

Οι «Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας» (στα Αγγλικά Georgia Guidestones) είναι ένα τεράστιο κατασκεύασμα από γρανίτη, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Elbert County, στην Γεωργία των ΗΠΑ. Συχνά αναφέρεται και ως το «Αμερικάνικο Στόουνχεντζ», στην πραγματικότητα είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, ενώ ένα μικρότερο μήνυμα είναι επίσης χαραγμένο στην κορυφή της κατασκευής, σε τέσσερα αρχαία συστήματα γραφής: Βαβυλωνιακά, Αρχαία Ελληνικά, Σανσκριτικά και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά.

Το κατασκεύασμα έχει σχεδόν έξι μετρά ύψος (είκοσι πόδια) και είναι κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζυγίζουν πάνω από 100 τόνους συνολικά.

Μία πλάκα βρίσκεται στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω απ’ αυτήν. Στην κορυφή βρίσκεται η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες είναι ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα, είναι τοποθετημένη στο έδαφος και σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευή, η οποία παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των «Κατευθυντηρίων Λίθων».

Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα, δίπλα απ’ αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του, αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή ένας άνθρωπος ονόματι R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ατόμων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα.

Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελείται από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Ξεκινώντας από βόρεια και με κατεύθυνση προς τα δεξιά, οι γλώσσες αυτές είναι: Αγγλικά, Ισπανικά, Σουαχίλι, Χίντι, Εβραϊκά, Αραβικά, Αρχαία Κινέζικα, και Ρώσικα.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά:
-Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.
-Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.
-Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.
- Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.
-Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.
-Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ” ένα παγκόσμιο δικαστήριο.
-Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.
-Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.
-Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.
-Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση.

Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανίζεται στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά αναφέρει: «Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης».

Οι υπόλοιπες τρεις νεκρές γλώσσες του συγκεκριμένου μηνύματος είναι: Βαβυλωνιακή Σφηνοειδής (στα βόρεια), Σανσκριτικά (στα νότια), και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά (στα δυτικά).

Η έλλειψη πληροφοριών δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστήριου η οποία αφήνει χώρο σε πολλές εκδοχές. Ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι και οι Μασόνοι θεωρούνται κατά πολλούς οι πιθανοί κατασκευαστές του. Το RC στο ψευδώνυμο του μυστηριώδη κυρίου “Christian RC” από πολλούς εξηγείται σαν «Rosicrucian”, δηλαδή «Ροδόσταυρος».

Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 80% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο «ταφόπλακα της ανθρωπότητας».

Επίσης, με αναφορά σ” αυτό το περίεργο μνημείο ξεκινάει και τελειώνει η ταινία-ντοκιμαντέρ «Endgame: Blueprint for global enslavement», του ανεξάρτητου Αμερικάνου δημοσιογράφου Alex Jones, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2006.

6. Circle Goseck

Ένα από τα πιο μυστηριώδη μνημεία στη Γερμανία είναι το Circle Goseck, ένα μνημείο φτιαγμένο από χώμα, χαλίκι, και ξύλινα περιφράγματα που θεωρείται ως ένα παράδειγμα πρωτόγονου «ηλιακού παρατηρητηρίου.» Ο κύκλος αποτελείται από μια σειρά από κυκλικά αυλάκια και ένα υπερυψωμένο ανάχωμα στο κέντρο. Τα περιφράγματα έχουν τρία ανοίγματα ή πύλες, προς νοτιοανατολικά, νοτιοδυτικά και βόρεια. Πιστεύεται ότι το μνημείο χτίστηκε γύρω στο 4900 π.Χ. από λαούς της Νεολιθικής εποχής, και ότι τα τρία ανοίγματα αντιστοιχούν προς την κατεύθυνση προς την οποία ο ήλιος ανατέλλει για το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Προσεκτική κατασκευή του μνημείου έχει οδηγήσει πολλούς επιστήμονες να πιστεύουν ότι ο Κύκλος Goseck χτίστηκε για να χρησιμεύσει ως ένα είδος πρωτόγονου ηλιακού ή σεληνιακού ημερολογίου, αλλά η ακριβής χρήση του εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί πηγή συζήτησης. Τα στοιχεία έχουν δείξει ότι η λεγόμενη «ηλιακή λατρεία» ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Ευρώπη. Αυτό έχει οδηγήσει στην άποψη ότι ο κύκλος χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες, ίσως ακόμη και σε ανθρώπινες θυσίες. Αυτή η υπόθεση δεν έχει ακόμη αποδειχθεί, αλλά οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει πολλά ανθρώπινα οστά, όπως ένα ακέφαλο ανθρώπινο σκελετό, ακριβώς έξω από το περίφραγμα.

7. Οι Γραμμές της Νάσκα

Οι Γραμμές της Νάσκα είναι μία σειρά αρχαίων γεωγλυφικών στην έρημο Νάσκα του Περού. Καλύπτουν μία έκταση μεγαλύτερη των 500 τετραγωνικών μέτρων, ανάμεσα στις πόλεις της Νάσκα και της Πάλπα και αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Παρόλο που μερικά από τα γεωγλυφικά μοιάζουν με χαρακτηριστικά σχέδια της φυλή Παράκας, οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι Γραμμές της Νάσκα δημιουργήθηκαν από τη φυλή Νάσκα γύρω στο 200π.κ.χ – 700κ.χ. Οι εκατοντάδες ξεχωριστές μορφές που σχηματίζονται από τις γραμμές, ποικίλουν από τα πιο απλά γεωμετρικά σχήματα, μέχρι σχέδια λάμα, αραχνών, καρχαριών, μαϊμούδων κ.α.

Οι γραμμές δημιουργήθηκαν σκάβοντας την κοκκινωπή επιφάνεια της ερήμου, έως ότου φανεί το ασπριδερό στρώμα άμμου που βρίσκεται από κάτω. Υπάρχουν εκατοντάδες απλές γραμμές ή γεωμετρικά σχήματα, και περισσότερα από 70 σχέδια ζώων, πτηνών, ιχθύων και ανθρώπων. Οι μεγαλύτερες φιγούρες έχουν μήκος μεγαλύτερο των 200 μέτρων.

Η σημασία των γραμμών αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα μέχρι σήμερα για τους επιστήμονες. Μια υπόθεση είναι ότι ο λαός Νάσκα τις δημιούργησε για να τις βλέπουν από ψηλά οι θεοί. Οι Kosok και Reiche πρότειναν έναν πιθανό σκοπό δημιουργίας σχετικό με την αστρονομία και την κοσμολογία: οι γραμμές είχαν ως στόχο να διατελέσουν ως είδος παρατηρητηρίου, που να δείχνει προς το μακρινό σημείο του ορίζοντα όπου ανατέλλουν ή δύουν ο ήλιος και άλλα ουράνια σώματα κατά τα ηλιοστάσια. Πολλοί προϊστορικοί πρωτόγονοι πολιτισμοί στην Αμερική και σε άλλα μέρη κατασκεύαζαν έργα με τη γη που συνδύαζαν την αστρονομική παρατήρηση με την θρησκευτική κοσμολογία τους, όπως έγινε με τον πολιτισμό του Μισισίπι στην Καχόκια των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και στο Στόουνχετζ της Αγγλίας.

Οι Gerald Hawkins και Anthony Aveni, επαΐοντες στην αρχαιοαστρονομία, έφτασαν το 1990 στο συμπέρασμα ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την υποστήριξη μιας τέτοιας αστρονομικής αιτιολόγησης είναι ανεπαρκή.

Η Reiche υποστήριξε πως κάποιες ή και όλες οι φιγούρες αναπαριστούσαν αστερισμούς. Ως το 1998, η Phyllis B. Pitluga, μία προστατευόμενη της Reiche και ανώτερη αστρονόμος του Πλανηταρίου Άντλερ (Adler Planetarium) στο Σικάγο, κατέληξε ότι οι φιγούρες ζώων αποτελούσαν «αναπαραστάσεις ουράνιων μορφών». Υποστήριξε όμως ότι δεν ήταν σχήματα αστερισμών αλλά αντί-αστερισμών όπως θα αποκαλούσε κανείς αυτά τα σκοτεινά μπαλώματα ακανόνιστου σχήματος στη λαμπυρίζουσα άκρη του Γαλαξία.» Ο Aveni επέκρινε το έργο της για την αδυναμία να αιτιολογήσει τις λεπτομέρειες στο σύνολό τους.

Το 1985 ο αρχαιολόγος Johan Reinhard δημοσίευσε αρχαιολογικά, εθνογραφικά και ιστορικά δεδομένα που υποδείκνυαν ότι στη θρησκεία και οικονομία της φυλής Νάσκα, από την αρχαία περίοδο ως και πιο πρόσφατα, ήταν κυρίαρχη η λατρεία των βουνών και άλλων πηγών νερού. Διατύπωσε τη θεωρία ότι οι γραμμές και οι μορφές ήταν μέρος θρησκευτικών πρακτικών που περιελάμβαναν τη λατρεία θεοτήτων σχετιζόμενων με τη διαθεσιμότητα νερού, που με τη σειρά της σχετίζεται άμεσα με τις επιτυχημένες και παραγωγικές σοδειές. Επεξήγησε τις γραμμές ως ιερά μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη λατρείας αυτών των θεοτήτων. Οι φιγούρες όπου τα σύμβολα αναπαριστούν ζώα και αντικείμενα είχαν ως στόχο την επίκληση βοήθειας των θεών για την παροχή νερού. Όμως, η ακριβής έννοια πολλών ξεχωριστών γεωγλυφικών παρέμεινε ασαφής ως και το 2012.

Ο Henri Stierlin, ένας Ελβετός ιστορικός τέχνης εξειδικευμένος στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1983 που συνέδεε τις Γραμμές Νάσκα με την παραγωγή αρχαίων υφασμάτων που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιτυλίγουν μούμιες στον πολιτισμό των Παράκας. Υποστήριξε ότι οι λαοί μπορεί να χρησιμοποίησαν τις γραμμές και τα τραπέζια ως γιγάντιους, πρωτόγονους, αργαλειούς, ώστε να υφάνουν τις εξαιρετικά μεγάλου μήκους κλωστές και ευρέως πλάτους τμήματα υφασμάτων που είναι συνήθη στην περιοχή. Βάσει της θεωρίας του, τα σχήματα μορφών (μικρότερα και λιγότερο συνήθη) προορίζονταν μόνο για τελετουργικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία δεν έγινε ευρέως αποδεκτή, παρόλο που οι μελετητές σημείωσαν ομοιότητες στα σχέδια των υφασμάτων με τις Γραμμές Νάσκα, τις οποίες εκλαμβάνουν ως κοινό σημείο ενός πολιτισμού.

8. Yonaguni Monument

Το 1985 ο Kihachiro Aratake, ένας δύτης που διοργάνωνε ταξίδια στον βυθό της Ιαπωνίας έψαχνε να βρει ένα νέο μέρος για να παρατηρεί τους σφυροκέφαλους καρχαρίες. Έκανε λοιπόν κατάδυση στο νοτιοανατολικό μέρος του μικρού νησιού Γιοναγκούνι(Yonaguni) στο σημείο που λεγόταν Arakawa και περίμενε να δει τα φυσιολογικά, θαλάσσια κοράλλια, μεγάλες ποσότητες από πλαγκτόν και καμιά είσοδο σε υποβρύχια σπηλιά, πράγματα δηλαδή που υπάρχουν στο βυθό της θάλασσας. Όμως αυτό που υπήρχε εκεί κάτω δεν το είχε δει κανείς επί χιλιάδες χρόνια!

Στα απίστευτα ολοκάθαρα νερά της περιοχής και για όσο έβλεπε το μάτι, υπήρχε ένας μεγαλιθικός σχηματισμός που φαινόταν να είναι φτιαγμένος από τον άνθρωπο, με αρκετά μεγάλα κατασκευασμένα σκαλιά και όλος αυτός ο σχηματισμός δενόταν από μεγάλους και κατακόρυφους τοίχους. Επιπλέον έρευνα που έγινε στη περιοχή απέδειξε ότι υπήρχαν μεγάλα συμμετρικά κανάλια με γωνίες και βάθος 2 μέτρων. Αυτό το μεγαλιθικό μνημείο εκτείνεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μέτρων.

Τα νέα για την μεγάλη αυτή ανακάλυψη διαδόθηκαν αργά και έξω από την Ιαπωνία. Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να αρχίσει να εμφανίζεται η πληροφορία στα διάφορα μέσα τα οποία ήταν κυρίως ανθρωπολογικά περιοδικά. Τα άρθρα αυτά ήταν δημιουργικά και μοναδικά, είχαν όμως κάποιες ελλείψεις. Οι πρώτες σοβαρές επιστημονικές μελέτες ξεκίνησαν το 1996 από τον καθηγητή Masaaki Kimura, που ήταν γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο Ryukyus στην Okinawa. Αυτός και η ομάδα του κατέγραψαν την αρχική δομή των σχηματισμών. Μέχρι και τώρα, έχουν βρεθεί αρκετά άλλα ερείπια βυθισμένα στην περιοχή όμως οι δύτες απαγορεύεται να τα επισκεφτούν γιατί η καταγραφή τους από τους επιστήμονες δεν έχει ακόμα τελειώσει.

Ο καθηγητής Kimura παρέχει μια ισορροπία μεταξύ αυτών των ερειπίων που είναι στοιχεία για κάποιον προϊστορικό πολιτισμό και στην αρνητική ψήφο ορισμένων που απλά υποστηρίζουν ότι πρόκειται μόνο για κάποιους λαξευμένους βράχους που πιθανώς δημιουργήθηκαν από κάποια φυσικά φαινόμενα. Ο καθηγητής πιστεύει (και μπορεί να υποστηρίξει τα πιστεύω του με επιστημονικά στοιχεία) ότι αυτή οι μεγαλιθικοί σχηματισμοί έχουν τροποποιηθεί από ανθρώπους. Στο τέλος αυτού του πανάρχαιου μνημείου υπάρχει ένας μεγάλος βράχος με σχήμα σαν οβάλ που κάθεται πάνω σε μια γωνιώδη βάση. Η αιχμή αυτού του βράχου δείχνει τον Βορρά. Είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η κατασκευή χρησιμοποιούνταν για να δείχνει την ώρα της ημέρας! Κάτι σαν ηλιακό ρολόι!

Ο καθηγητής Kimura σκέφτεται ότι όποιος και να είναι υπεύθυνος για την χάραξη αυτής της κατασκευής (γιατί από τα επιστημονικά ευρήματα και τις μελέτες φαίνεται ότι κάποτε υπήρχε ένας ατόφιος βράχος και το όλο σχήμα σκαλίστηκε πάνω του), πιθανότατα πολύ πριν αρχίσουν να χρησιμοποιούνται τα εργαλεία φτιαγμένα από μέταλλο, εισήγαγε ξύλινες σφήνες τυλιγμένες από κάποιας μορφής ύφασμα ή φυτικό προϊόν μέσα στις τρύπες του βράχου. Μετά χρησιμοποίησαν νερό έτσι ώστε το ξύλο να φουσκώσει και ο βράχος αποκόπηκε. Σε ορισμένα μέρη αυτού του σχηματισμού, εντελώς ευθείες γραμμές έχουν χαραχτεί στην κορυφή του βράχου με στενές τριγωνικές τρύπες με διάστημα 1 ποδιού η καθεμία στις οποίες μπορεί να είχαν εισαχθεί σφήνες.

Μετά από 23 χρόνια περίπου, η πραγματική φύση του Yonaguni παραμένει ένα μυστήριο. Όταν κάποιος κάνει κατάδυση στην περιοχή που βρίσκεται το μνημείο γυρνάει πίσω σε μια εποχή για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα. Είναι ένα απομεινάρι μιας προϊστορικής εποχής. Μια εικασία που κάνω είναι ότι λόγω της κατασκευής του πρόκειται για έναν πανάρχαιο ναό λατρείας. Υπάρχουν κάποιες δομικές ομοιότητες με ερείπια που βρέθηκαν στην Okinawa(Οκινάουα) Τα στοιχεία που έχουμε οδηγούν και σε ένα ακόμη ερώτημα: Από πήραν οι αρχαίοι τον βράχο?

Είδαμε επίσης ότι πρόκειται για μια γιγάντια κατασκευή και φυσικά αφού ξέρουμε ότι το όλο μνημείο είναι σκαλισμένο, φαντάζεστε πόσος θα ήταν ο αρχικός βράχος. Ας πούμε ακόμα ότι βρίσκουμε το σημείο από όπου πήραν τον βράχο υπάρχει ένα άλλο ερώτημα: Πώς τον μετέφεραν.

Ότι και να είναι αυτό το μνημείο, όποιον σκοπό και να εκπροσωπούσε, το σίγουρο είναι ότι συνεχίζει να βρίσκεται εκεί και μας προσκαλεί να αναζητήσουμε πληροφορίες για παλαιότερους κατοίκους αυτού του κόσμου…..»

9. Το Newgrange

Θεωρείται ότι είναι ο παλαιότερος και ο πιο γνωστός προϊστορικός χώρος σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το Newgrange είναι ένας τάφος που χτίστηκε από χώμα, ξύλο, πηλό, πέτρα γύρω στο 3100 π.Χ., περίπου 1000 χρόνια πριν από την κατασκευή των πυραμίδων στην Αίγυπτο.

Αποτελείται από ένα μακρύ πέρασμα που οδηγεί σε ένα σταυροειδή θάλαμο που προφανώς χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, καθώς περιέχει πέτρινες λεκάνες γεμάτες με αποτεφρωμένα λείψανα. Το μοναδικό χαρακτηριστικό του Newgrange είναι ο προσεκτικός και ανθεκτικός σχεδιασμός του, που έχει βοηθήσει τη δομή να παραμείνει εντελώς αδιάβροχη εσωτερικά. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει τοποθετηθεί η είσοδος στον τάφο. Ακόμη και το χειμερινό ηλιοστάσιο, οι ακτίνες του ήλιου μπαίνουν στο εσωτερικό και φωτίζουν το δάπεδο του κεντρικού δωματίου του μνημείου.

Οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν ότι το Newgrange χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, αλλά ο επίπονος σχεδιασμός που απαιτήθηκε για να εξασφαλιστεί ο συνεχής φωτισμός του εσωτερικού του, δημιουργούν ερωτήματα που μέχρι σήμερα παραμένουν αναπάντητα.

10. Cahokia

Cahokia ονομάζεται ένας αρχαίος οικισμός έξω από Collinsville, του Ιλινόις. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι η πόλη ιδρύθηκε το 650 μ.Χ., και διατηρούσε ένα περίπλοκο δίκτυο από χώρους ταφής αλλά και εξελιγμένη αρχιτεκτονική σπιτιών. Έχει υπολογιστεί ότι στο αποκορύφωμά της, η πόλη είχε περισσότερους από 40.000 κατοίκους, αριθμός που την κάνει την πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στην Αμερική πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Cahokia ήταν τα 80 αναχώματα, μερικά με ύψος που ξεπερνούσε τα 30 μέτρα, και που βρίσκονταν διάσπαρτα στην περιοχή των 2.200 στρεμμάτων. Αυτά βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα δίκτυο με πλατείες σε όλη την πόλη, και πιστεύεται ότι σημαντικά κτίρια, όπως το σπίτι του επικεφαλής του οικισμού, χτίστηκαν πάνω τους.

Αν και οι επιστήμονες ανακαλύπτουν συνεχώς νέα στοιχεία σχετικά με την κοινότητα της Cohokia, το μεγαλύτερο μυστήριο που εξακολουθεί να υφίσταται είναι αν αποτελούν πρόγονοι της ινδιάνικης φυλής καθώς και τι ακριβώς ήταν αυτό που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Πηγή