Ένα άρθρο για το Ελληνικό.

Το «Ελληνικό»: Η μεγάλη μπίζνα ή η μεγάλη κλοπή; Του Δημήτρη Μάρδαλη

Το 2013 δημοσιεύσαμε ένα άρθρο με τίτλο: Το "Ελληνικό" η Μεγάλη Μπίζνα. Είχε προηγηθεί ένα άλλο, όπου προκάλεσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η αναθεώρηση-βελτίωση μέρους των προτάσεων που γράφτηκαν τότε.

Παρακολουθώντας την όλη εξέλιξη και τον τρόπο πώλησης του «Ελληνικό» -οικόπεδο που έχουμε την αίσθηση ότι θα πουληθεί ιδιαίτερα φθηνά- μας έρχεται αυθόρμητα στη μνήμη, τα όσα υποστήριξε ο οικονομολόγος νομπελίστας Ζ. Τσίγκλιτζ, ο οποίος σχεδόν δέκα χρόνια πριν, τόνισε πολύ εύγλωττα ότι:

«Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος…θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας», απλά και μόνο γιατί οδήγησαν στην απαξίωση της εθνικής περιουσίας ή ακριβέστερα όπως χαρακτηριστικά σημειώνει «επειδή ξύρισαν κάτι δις από την τιμή πώλησης εθνικών περιουσιακών στοιχειών…!» (Βλ. αναλυτικότερα)

Επανερχόμαστε στις λύσεις που προτείναμε, οι οποίες θα αποτελούσαν μια διαρκή πηγή πλούτου, μη προσφέροντας απλά μόνο κάτι θέσεις εργασίας για κτίσιμο κατοικιών. Η επιλογή αυτή δεν προκαλεί υψηλές πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις στην οικονομία μακροπρόθεσμα.

Αναλυτικότερα, αν συγκριθεί η τιμή της γης του οικοπέδου αυτού των 5.500 στρεμμάτων (συν τις εφικτές προσχώσεις στην παραλία), με τις αντίστοιχες τιμές γης του Πριγκιπάτου του Μονακό (έκτασης μόλις 1.950 στρέμματα) τότε εύλογα προκύπτουν πολλά ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου.

Το Πριγκιπάτο του Μονακό με το 1/3 της συνολικής γης σε σχέση με το «Ελληνικό», έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 6,6 δις δολάρια ετησίως. Φανταστείτε λοιπόν το κέρδος για την εθνική οικονομία που θα προέκυπτε από μια άλλη μορφή εκμετάλλευσης των 5.500 στρεμμάτων, είτε από έναν διεθνή «παίχτη» είτε στο πλαίσιο μιας μορφής συνεκμετάλλευσης, όπου το κράτος θα έβαζε τη γη και οι επενδυτές τα χρήματα. Φανταστείτε αναλυτικότερα διάφορες περιοχές του «Ελληνικό»:

• με ακριβά ξενοδοχεία πριν τον αεροδιάδρομο, όπου κανάλι με νερό της θάλασσας θα έφθανε έως την είσοδο τους εξυπηρετώντας ιδιαίτερα πλούσια άτομα.
• με γραφεία που θα έχαιραν ενός ειδικού φορολογικού καθεστώτος για τους Έλληνες εφοπλιστές, δίνοντας ένα κίνητρο να αφήσουν το City του Λονδίνου.
• με γραφεία (με παρόμοιο φορολογικό καθεστώς όπως πριν) που θα συγκέντρωνε όλες τις εταιρίες logistics της Ανατολικής Μεσογείου.
• με χώρους διασκέδασης που θα συγκέντρωναν ακριβά εστιατόρια έχοντας ως θέμα την παγκόσμια κουζίνα.
• με θέατρα, κινηματογράφους, κ.λπ με τις παραδοσιακές μορφές θεάματος, όχι απαραίτητα καζίνο.
• με ακριβές βίλες προς τουριστική εκμετάλλευση με το σύστημα Fractional. (βλ. αναλυτικότερα www.dimourgikoipolites.gr)
• με μαρίνες.
• Με νοσοκομεία που θα υποστήριζαν την ανάπτυξη ιατρικού τουρισμού
• Με κλινικές διαίτης και αισθητικής με ιατρική φροντίδα για τους πλούσιους επισκέπτες

Και όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να συνυπάρχουν,
• με ένα αρχαιολογικό πάρκο, όπου θα ξετυλίγεται όλη η ελληνική μυθολογία
• και ένα ζωολογικό κήπο σε πάρκο.

Όλα αυτά θα απέφεραν πολλά περισσότερο στο κράτος, απ’ ότι το κτίσιμο πολυτελών πολυκατοικιών, που θα συνοδευτούν από κάποια καζίνο και κάποιες μαρίνες. Στο πλαίσιο της συνεκμετάλλευσης θα μπορούσε επίσης να εκδοθεί ένα ομόλογο 30 ετών, με εγγύηση τις νέες εγκαταστάσεις στο «Ελληνικό». Το ομόλογο θα προσέφερε ζεστό χρήμα άμεσα στη χώρα προσφέροντας πολλαπλάσιες αποδόσεις στο μέλλον.

Με το ομόλογο και τη συνεκμετάλλευση του χώρου από το κράτος-ιδιώτες, θα βελτιωνόταν η κατάσταση του χρέους μας, θα εισέρρεαν κάθε χρόνο χρήματα στα ταμεία της χώρας, ενώ από την άλλη με την πολιτική υπέρ των εφοπλιστών-διεθνών μεταφορέων θα αλλάζαμε το χάρτη της επιχειρηματικότητας στην περιοχή.

Βέβαια, για όλα όσα προαναφέρθηκαν, χρειάζεται μια άλλη στρατηγική αντίληψη που θα κινείται έξω από το σύνδρομο του χρηματισμού των πολιτικών που περιγράφει ο Ζ. Στίγκλιτζ, στα όσα προαναφέρθηκαν.

Το Πριγκιπάτο του Μονακό δεν είναι μια εικονική πραγματικότητα, ούτε κρατίδιο σε άλλον πλανήτη. Αν από το 2003 με τόλμη η όποια κυβέρνηση αποφάσιζε την αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου, σήμερα η χώρα ίσως είχε έσοδα από κάποιους χώρους δραστηριοτήτων, που ήδη θα λειτουργούσαν.

Αναδημοσίευση από http://tvxs.gr/

Design Build Workshop - Reciprocal Frames - Βόλος

Link

Εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη

Μετά την εξεταστική, ώρα για εκδρομή!

Με πρωτοβουλία του 4ου ΈΤΟΥΣ, διοργανώνεται εκδρομή στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, το χρονικό διάστημα 22- 26 Μαρτίου. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι, αρκεί να δηλώσουν συμμετοχή, να πληρώσουν τη συμμετοχή και να μην αργήσουν στην αναχώρηση. Η εκδρομή, με το πρόγραμμα που έχει ετοιμαστεί είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ενός αρχιτέκτονα, καθώς, για να αναφέρουμε λίγα από τα καλά, περιλαμβάνει περιήγηση σε κτίρια της βιομηχανικής κληρονομιάς της Πόλης αλλά και επίσκεψη σε Αρχιτεκτονική Σχολή (να δούμε τι κάνουν οι γείτονες βρε παιδί μου, που δουλεύουν). Φυσικά από το πρόγραμμα δεν λείπουν και οι επισκέψεις σε γνωστά μνημεία και βόλτες στην πόλη.

Πολύ σημαντικό εδώ είναι να αναφέρουμε οτι την εκδρομή θα τη συνοδεύουν ο κ. Α. Πρέπης, καθηγητής Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής και Αποκατάστασης & Επαναχρησης  Ιστορικών Κτιρίων και η κ. Σ. Αγγελούδη, συμβασιούχος καθηγήτρια στο μάθημα της Αποκαταστασης & Επαναχρησης Ιστορικών Κτιρίων

Το ποσό συμμετοχής, με έξοδα μεταφοράς και διαμονής (4 διανυκτερεύσεις) με πρωινό ανέρχεται περίπου στα 220-230 ευρώ, παρόλα αυτά το τελικό ποσό θα διαμορφωθεί και εξαρτηθεί από τον αριθμό των συμμετεχόντων. Η τιμή πάντως δεν προβλέπεται να αλλάξει πολύ. 

Οι κοπέλες υπέυθυνες για την οργάνωση είναι τέσσερις: 

Αλμπάνη Χρυσάνθη/ Παπακωνσταντίνου Μαρία/ Σειτανίδου Μάρθα/ Σιγκρίδη Αναστασία

Θα τις βρείτε στην αίθουσα του 4ου Έτους, όπως μπαίνετε αριστερά στο τέρμα θρανίο (εύκολο, αλλιώς ρωτήστε). Είναι οι αρμόδιες για να σας κατατοπίσουν για οποιαδήποτε απορία ή απλά για να δηλώσετε συμμετοχή! Ο αριθμός συμμετεχόντων είναι περιορισμένος, οπότε αν είστε σίγουροι για την επιλογή σας μην καθυστερήσετε!

Το πρόγραμμα της εκδρομής αυτή τη στιγμή είναι διαμορφωμένο ως εξής: 

1η ημέρα: (400 χλμ.) ΞΑΝΘΗ - ΚΩΝ/ΠΟΛΗ

ΠΡΩΪ

Αναχώρηση, άφιξη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Επίσκεψη στο Σισμανόγλειο - Παναγία των Βλαχερνών – Πέραν – Ζάππειο Παρθεναγωγείο – Ζωγράφειο Λύκειο.

ΒΡΑΔΥ

Ελεύθεροι στην Istiklal caddesi.

2η ημέρα: ΚΩΝ/ΠΟΛΗ

ΠΡΩΪ

Βυζαντινός ιππόδρομος (κρήνη αυτοκράτορα Κάϊζερ, αιγυπτιακός οβελίσκος, χάλκινος κίονας των Δελφών, στήλη του Πορφυρογέννητου) - Μπλέ Τζαμί (1609) - Αγία Σοφία (537) - υπόγεια Δεξαμενή του Ιουστινιανού - Αγία Ειρήνη – Αγ. Σέργιος & Βάκχος.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Προαιρετική θαλάσσια περιήγηση στο Βόσπορο. Ελεύθεροι στη Μεγάλη Αγορά (Καπαλί Τσαρσί).

3η ημέρα (εκδρομή στα Πριγκιπόννησα)

ΠΡΩΪ

Φανάρι- Οικουμενικό Πατριαρχείο - ναός Αγ. Γεωργίου (1720) – Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Εκκλησία Ζωοδόχου Πηγής (1833) στο Μπαλουκλι - Μονή της Χώρας (1321) - Παλάτι του Πορφυρογέννητου - Θεοδοσιανά τείχη. 

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Με το καραβάκι της γραμμής: Χάλκη – επίσκεψη Θεολογικής Σχολής. Βόλτα με τα αμαξάκια στα παλιά ελληνικά σπίτια. Επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου του Κουδουνά και στο  Ορφανοτροφείο.

ΒΡΑΔΥ

Προαιρετικά σε νυχτερινό κέντρο.

4η ημέρα: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

ΠΡΩΪ

Κτήρια βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, που έχουν επανασχεδιαστεί και εφοδιαστεί με σύγχρονες χρήσεις, με οδηγό Τούρκο καθηγητή αρχιτεκτονικής.

- Santral Ιstanbul → Energy & Arts Museum & Istanbul Bilgi University

– Ιstanbul Modern: παλιές γιγαντιαίες αποθήκες στο λιμάνι του Karaköy → Modern Arts Museum.

- Cibali Tutun Fabricasi → Kadir Has Universitesi

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Επίσκεψη σε Αρχιτεκτονική Σχολή στην Πόλη. Ελεύθερος χρόνος.

ΒΡΑΔΥ

Νυχτερινή περιήγηση στα αξιοθέατα της Κωνσταντινούπολης.

5η ημέρα: (400 χλμ.) ΚΩΝ/ΠΟΛΗ - ΞΑΝΘΗ

ΠΡΩΪ

Παλάτι Τοπκαπί - τζαμί Σοκκολού Πασά - τζαμί Ρουστέμ Πασά – τζαμί του Πρίγκηπα (έργο Σινάν, 1548) - Αρχαιολογικό Μουσείο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Αναχώρηση για επιστροφή. 

Αυτά. Και καλό ταξίδι!

Δέκα μυστηριώδη αρχαιολογικά μνημεία

1. Sacsayhuaman

Όχι πολύ μακριά από την περίφημη πόλη των Ίνκας Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται το Sacsayhuaman, ένα παράξενο ανάχωμα από τεράστιους πέτρινους βράχους. Τα εντυπωσιακά τείχη, κοντά στην παλιά πρωτεύουσα Cuzco, είναι τόσο καλά οικοδομημένα που ούτε η λάμα ενός μικρού μαχαιριού δεν χωρά να περάσει μέσα στις ενώσεις. Ο αμφιθεατρικός σχεδιασμός του σε μια στρατηγικής σημασίας περιοχή σε συνδυασμό με την αρχιτεκτονική τελειότητα της κατασκευής δεν επέτρεψε ποτέ στους Ισπανούς κονκισταδόρ να λεηλατήσουν τη πόλη-οχυρό των Ινκας.

Πολλοί ερευνητές είναι εντυπωσιασμένοι με την τελειότητα των μνημείων και την τεχνογνωσία που κατείχαν οι Ινκας, οι οποίοι, δίχως να γνωρίζουν τη χρήση του τροχού και του σιδήρου, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν για 3.680 χλμ. πάνω στα υψίπεδα των Άνδεων.

Το μνημείο είναι σε εκπληκτικά καλή κατάσταση για την ηλικία του, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι βρίσκεται πάνω σε μια περιοχή που συχνά πλήττεται από σεισμούς. Γύρω από το μνημείο έχουν ανακαλυφθεί πολλές υπόγειες κατακόμβες που ονομάζονται chincanas, που χρησιμοποιούνταν σαν συνδετικές διόδους σε άλλα κτίρια των Ίνκας στην περιοχή.

Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι το Sacsayhuaman κατασκευάστηκε ως ένα οχυρωματικό έργο, άποψη που όμως έχει αμφισβητηθεί έντονα από κάποιους. Το περίεργο σχήμα και οι γωνίες του τείχους έχουν οδηγήσει αρκετούς να εικάζουν ότι μπορεί να είχε μια πιο συμβολική λειτουργία. Για παράδειγμα το τείχος δίπλα στο Cuzco από ψηλά, σχηματίζουν το σχήμα του κεφαλιού ενός πούμα. Ακόμα πιο μυστηριώδες όμως από τη χρήση του μνημείου, είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του.

Όπως και τα περισσότεροι έργα των Ίνκας χτίστηκε με μεγάλες πέτρες που ταιριάζουν μεταξύ τους με εκπληκτική ακρίβεια. Πώς οι Ίνκας κατάφεραν να το κατασκευάσουν ή ακόμη περισσότερο πως μετέφεραν τους τεράστιους βράχους στην περιοχή παραμένει εως σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο. Ίσως τελικά να είχαν δίκιο οι Ίνκας όταν έλεγαν στους Ισπανούς κατακτητές ότι δεν ήταν αυτοί που έκτισαν το Sacsayhuamαn, αλλά «οι γίγαντες».

2. Το μυστηριώδες «Νησί του Πάσχα»

Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής και η ύπαρξή του είναι το αποτέλεσμα μίας σειράς ηφαιστειακών εκρήξεων, ενώ ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. Οι απότομες πλαγιές του νησιού, κατοικήθηκαν αρχικά από μια ομάδα πολυνησιακών ναυτικών..

Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους. Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού. Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.

Είναι ασαφές γιατί οι κάτοικοι του νησιού του Πάσχα κατασκεύαζαν αγάλματα σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Το πως κατασκευάζονταν, είναι σχεδόν γνωστό. Κάθε άγαλμα φτιαχνόταν στο λατομείο. Η μαλακή ηφαιστειακή τέφρα ήταν το απόλυτο υλικό για τη χάραξη και κατασκευή των αγαλμάτων. Χρησιμοποιούσαν μία σκληρότερη ηφαιστειακή πέτρα, για να σκαλίσουν το άγαλμα στον βράχο.

Τελικά όταν ένα άγαλμα τελείωνε, αποκόπτονταν από τον βράχο και το μετακινούσαν προσεκτικά χρησιμοποιώντας τους γιγαντιαίους κορμούς των φοινίκων για να τα κυλούν στο έδαφος. Αυτή είναι και μία βασική άποψη για την παντελή έλλειψη δένδρων στο νησί. Ένα στοιχείο της μεγάλης δυσκολίας της μετακίνησης των αγαλμάτων, είναι τα κατά μήκος των αρχαίων μονοπατιών σπασμένα και εγκαταλελειμμένα αγάλματα.

Πρόσφατες προσομοιώσεις υπολογιστών έχουν εμφανίσει ότι ένα μέσο άγαλμα θα μπορούσε να μετακινηθεί από το λατομείο σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, σε λιγότερο από 5 ημέρες, χρησιμοποιώντας περίπου 70 άτομα. Οι θεωρία αυτή, τέθηκε πρόσφατα σε εφαρμογή δοκιμής σε ένα επιτυχές πείραμα για να μετακινήσουν ένα αντίγραφο αγάλματος. Μόλις γινότανε η μετακίνηση, το άγαλμα τοποθετούνταν επάνω σε μεγάλες πλατφόρμες, με μία απίστευτη ακρίβεια στις συναρμολογήσεις των πετρών.

Είναι ένα από τα ποιο μεγάλα μυστήρια το γιατί έφτιαχναν αυτού του είδους αγάλματα. Ακόμα και ο τρόπος που είναι στραμμένα, (όλα σε μία κατεύθυνση κοιτούν) αποτελεί ένα μυστήριο.

Όταν τα βλέπεις μεμονωμένα ή και σε σειρές, σου δίνουν την εντύπωση πως κάτι περιμένουν από τον ουρανό ή την θάλασσα.

3. Στόουνχεντζ

Το Στόουνχεντζ θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα μεγαλιθικά μνημεία στον κόσμο. Οι λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε είναι άγνωστοι, αν και οι υποθέσεις που υπάρχουν είναι πολλές. Βρίσκεται τοποθετημένο στην πεδιάδα Salisbury τρία χιλιόμετρα από την πόλη Wiltshire στην νοτιοδυτική Αγγλία.

Η κατασκευή του χωρίστηκε σε τρία μέρη και χρειάστηκαν συνολικά 25 γενιές για να ολοκληρωθεί. Η πρώτη φάση της κατασκευής του έγινε την περίοδο 2950-2900 π.Χ. όπου δημιουργήθηκε ο κύκλος της κατασκευής, διαμέτρου 100 μέτρων και τοποθετήθηκαν ξύλα σε 56 τρύπες που δημιουργήθηκαν γύρω από την περιφέρεια του κύκλου. Η δεύτερη φάση κάλυψε την περίοδο 2900-2400 π.Χ. όπου τοποθετήθηκαν οι πρώτες πέτρες και δημιουργήθηκε και το κέντρο του μνημείου με την τοποθέτηση ξύλων. Τέλος στην Τρίτη φάση που διήρκεσε μεταξύ 2550-1600 τοποθετήθηκαν και οι υπόλοιπες πέτρες και πήρε την σημερινή του μορφή.

Υπάρχουν συνολικά 60 πέτρες όπου η μεγαλύτερη από αυτές έχει ύψος 7 μέτρα πάνω από τη γη και 2,4 κάτω από αυτή. Το βάρος τους φτάνει μέχρι και τους 45 τόνους.

Από όλα τα διάσημα μνημεία του κόσμου, κανένας δεν έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη φήμη για το μυστήριο που το περιβάλλει. Το Στόουνχεντζ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ατέλειωτων συζητήσεων μεταξύ μελετητών, επιστημόνων και ιστορικών από τον Μεσαίωνα. Υπάρχουν πάμπολλες μυθικές ιστορίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τη ύπαρξη του. Μια τέτοια ιστορία αναφέρει ότι οι πέτρες είναι διέξοδοι από το μέρος απ’ όπου προήλθαμε. Κάποια άλλη θέλει ένα δαίμονα, να αγοράζει μαγικούς λίθους από μία Ιρλανδή γυναίκα, να τις μεταφέρει δια μέσου του αέρα στην πεδιάδα Σόλσμπερι και στη συνέχεια να προκαλεί τους κατοίκους να υπολογίσουν τον αριθμό τους. Ο μοναχός του χωριού, του απάντησε ότι είναι πάρα πολλές για να υπολογιστούν και ο δαίμονας εξοργίστηκε τόσο πολύ που έριξε πάνω του μία από τις πέτρες με αποτέλεσμα να τον πετύχει στην φτέρνα. Παρόλο που ο μοναχός δε χτυπήθηκε πολύ, η πέτρα έκανε ένα βαθούλωμα και από τότε ονομάστηκε Πέτρα της Φτέρνας (Heel Stone).

Ο πιο διαδεδομένος όμως μύθος είναι αυτός του βασιλιά Αρθούρου. Σύμφωνα με αυτόν ο βασιλιάς των Βρετανών Αυρήλιος Αμβρόσιος θέλησε να χτίσει ένα μνημείο προς τιμή 300 περίπου άγγλων ευγενών που σφαγιάστηκαν τον 5ο αιώνα από τον προδότη αρχηγό των Σαξόνων Χένγκεστ. Ο βασιλιάς Αμβρόσιος, πατέρας του Αρθούρου, ζήτησε τη βοήθεια του μάγου Μέρλιν για το που μπορεί να βρεθεί ένα τέτοιο μνημείο. Ο μάγος του είπε να κοιτάξει σε ένα ιρλανδικό βουνό όπου τοποθετούταν ένας κύκλος από συμπαγείς πέτρες, το Δαχτυλίδι ου Γίγαντα. Πίστευαν ότι αυτές οι πέτρες είχαν θεραπευτικές ιδιότητες κι είχαν ονομαστεί έτσι επειδή η μεταφορά τους από την Αφρική όπου βρίσκονταν, είχε γίνει από γίγαντες πολύ καιρό πριν.

Ο βασιλιάς Αυρήλιος και ο στρατός του προσπάθησαν να αποσυναρμολογήσουν τις πέτρες αυτές ανεπιτυχώς. Ο Μέρλιν βοήθησε για μια ακόμη φορά χρησιμοποιώντας τη δική του συλλογή από μηχανές και τεχνάσματα για να γίνει η μεταφορά του μνημείου.

Άλλοι μύθοι συσχετίζουν το Στόουνχεντζ με του Δρυίδες. Οι Δρυίδες πράγματι είχαν σχέσεις με το μνημείο αυτό, καθώς το είχαν ως τόπο λατρείας, παρόλα αυτά όμως δε μπορούμε να τους αποδώσουμε την κατασκευή του. Σύγχρονοι μελετητές, με τη χρήση μοντέρνων τεχνολογικών μηχανημάτων, αποδεικνύουν ότι αυτοί που έχτισαν το Στόουνχεντζ το ολοκλήρωσαν 1000 χρόνια προτού κατοικήσουν οι Κέλτες στην περιοχή αυτή, αποκλείοντας έτσι και του Δρυίδες.

Φυσικά η παρουσία των εξωγήινων σχετικά στο χτίσιμο του μεγαλιθικού αυτού μνημείου δε θα μπορούσε να λείπει από τη σύγχρονη μυθολογία -όπως άλλωστε και σε πολλά άλλα τέτοια μεγαλειώδη οικοδομήματα…

4. Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας

Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ένα άγαλμα το οποίο απεικονίζει μια σφίγγα (μυθολογικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου) σε καθήμενη στάση. Το άγαλμα αυτό βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζα στην Αίγυπτο και μέσα στη διάσημη Νεκρόπολη της.

Με μήκος 73,5 μέτρα, πλάτος 6 και ύψος 20.22 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα στον κόσμο. Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου, και θεωρείται ότι κτίστηκε από τους αρχαίους Αιγύπτιους του Παλαιού Βασιλείου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χεφρήνου (2558 – 2532 π.Χ.

Παρά τη φήμη του ως ένα από τα πιο διάσημα μνημεία της αρχαιότητας, λίγα πράγματα έχουν γίνει ως σήμερα γνωστά για τη Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας. Οι Αιγυπτιολόγοι μπορεί να γνωρίζουν κάποια πράγματα για τον λόγο για τον οποίο χτίστηκε το άγαλμα αλλά το πότε και από ποιον παραμένει ένα μυστήριο.

Σύμφωνα με την επίσημη σκοπιά των σύγχρονων Αιγυπτιολόγων, η Σφίγγα χτίστηκε γύρω στο 2500 π.Χ. από τον φαραώ Χεφρήνο, στον οποίο πιστώνεται επίσης και η δεύτερη μεγάλη πυραμίδα. Ορισμένοι Αιγυπτιολόγοι και γεωλόγοι όμως έχουν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πεπατημένη θεωρία κατασκευής και ταυτοποίησης της Σφίγγας. Οι πρώτοι Αιγυπτιολόγοι και εκσκαφείς του συγκροτήματος της Γκίζα πίστευαν ότι τόσο η Σφίγγα όσο και τα υπόλοιπα οικοδομήματα στη περιφέρειά της, ήταν προγενέστερα της θεωρούμενης χρονολογίας κατασκευής τους ενώ ο ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου, Αύγουστος Μαριέτ, το 1857 έφερε στο φως μια στήλη απογραφής εμπορευμάτων. Ανάμεσα στα υπόλοιπα, αναφέρεται ότι ο Φαραώ Χέοπας βρήκε τυχαία το άγαλμα το οποίο ήταν ήδη μισοθαμένο στην άμμο.

Η θεωρία της ύπαρξης της Σφίγγας πριν από τον Φαραώ Χεφρήνο μπορεί να έχει λίγους σύγχρονους οπαδούς, αλλά αν αληθεύει αυτό θα σημαίνει ότι η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ακόμα πιο μυστηριώδης από ότι πίστευαν παλαιότερα.

5. Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας

Οι «Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας» (στα Αγγλικά Georgia Guidestones) είναι ένα τεράστιο κατασκεύασμα από γρανίτη, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Elbert County, στην Γεωργία των ΗΠΑ. Συχνά αναφέρεται και ως το «Αμερικάνικο Στόουνχεντζ», στην πραγματικότητα είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, ενώ ένα μικρότερο μήνυμα είναι επίσης χαραγμένο στην κορυφή της κατασκευής, σε τέσσερα αρχαία συστήματα γραφής: Βαβυλωνιακά, Αρχαία Ελληνικά, Σανσκριτικά και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά.

Το κατασκεύασμα έχει σχεδόν έξι μετρά ύψος (είκοσι πόδια) και είναι κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζυγίζουν πάνω από 100 τόνους συνολικά.

Μία πλάκα βρίσκεται στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω απ’ αυτήν. Στην κορυφή βρίσκεται η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες είναι ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα, είναι τοποθετημένη στο έδαφος και σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευή, η οποία παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των «Κατευθυντηρίων Λίθων».

Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα, δίπλα απ’ αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του, αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή ένας άνθρωπος ονόματι R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ατόμων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα.

Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελείται από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Ξεκινώντας από βόρεια και με κατεύθυνση προς τα δεξιά, οι γλώσσες αυτές είναι: Αγγλικά, Ισπανικά, Σουαχίλι, Χίντι, Εβραϊκά, Αραβικά, Αρχαία Κινέζικα, και Ρώσικα.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά:
-Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.
-Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.
-Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.
- Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.
-Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.
-Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ” ένα παγκόσμιο δικαστήριο.
-Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.
-Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.
-Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.
-Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση.

Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανίζεται στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά αναφέρει: «Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης».

Οι υπόλοιπες τρεις νεκρές γλώσσες του συγκεκριμένου μηνύματος είναι: Βαβυλωνιακή Σφηνοειδής (στα βόρεια), Σανσκριτικά (στα νότια), και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά (στα δυτικά).

Η έλλειψη πληροφοριών δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστήριου η οποία αφήνει χώρο σε πολλές εκδοχές. Ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι και οι Μασόνοι θεωρούνται κατά πολλούς οι πιθανοί κατασκευαστές του. Το RC στο ψευδώνυμο του μυστηριώδη κυρίου “Christian RC” από πολλούς εξηγείται σαν «Rosicrucian”, δηλαδή «Ροδόσταυρος».

Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 80% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο «ταφόπλακα της ανθρωπότητας».

Επίσης, με αναφορά σ” αυτό το περίεργο μνημείο ξεκινάει και τελειώνει η ταινία-ντοκιμαντέρ «Endgame: Blueprint for global enslavement», του ανεξάρτητου Αμερικάνου δημοσιογράφου Alex Jones, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2006.

6. Circle Goseck

Ένα από τα πιο μυστηριώδη μνημεία στη Γερμανία είναι το Circle Goseck, ένα μνημείο φτιαγμένο από χώμα, χαλίκι, και ξύλινα περιφράγματα που θεωρείται ως ένα παράδειγμα πρωτόγονου «ηλιακού παρατηρητηρίου.» Ο κύκλος αποτελείται από μια σειρά από κυκλικά αυλάκια και ένα υπερυψωμένο ανάχωμα στο κέντρο. Τα περιφράγματα έχουν τρία ανοίγματα ή πύλες, προς νοτιοανατολικά, νοτιοδυτικά και βόρεια. Πιστεύεται ότι το μνημείο χτίστηκε γύρω στο 4900 π.Χ. από λαούς της Νεολιθικής εποχής, και ότι τα τρία ανοίγματα αντιστοιχούν προς την κατεύθυνση προς την οποία ο ήλιος ανατέλλει για το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Προσεκτική κατασκευή του μνημείου έχει οδηγήσει πολλούς επιστήμονες να πιστεύουν ότι ο Κύκλος Goseck χτίστηκε για να χρησιμεύσει ως ένα είδος πρωτόγονου ηλιακού ή σεληνιακού ημερολογίου, αλλά η ακριβής χρήση του εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί πηγή συζήτησης. Τα στοιχεία έχουν δείξει ότι η λεγόμενη «ηλιακή λατρεία» ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Ευρώπη. Αυτό έχει οδηγήσει στην άποψη ότι ο κύκλος χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες, ίσως ακόμη και σε ανθρώπινες θυσίες. Αυτή η υπόθεση δεν έχει ακόμη αποδειχθεί, αλλά οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει πολλά ανθρώπινα οστά, όπως ένα ακέφαλο ανθρώπινο σκελετό, ακριβώς έξω από το περίφραγμα.

7. Οι Γραμμές της Νάσκα

Οι Γραμμές της Νάσκα είναι μία σειρά αρχαίων γεωγλυφικών στην έρημο Νάσκα του Περού. Καλύπτουν μία έκταση μεγαλύτερη των 500 τετραγωνικών μέτρων, ανάμεσα στις πόλεις της Νάσκα και της Πάλπα και αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Παρόλο που μερικά από τα γεωγλυφικά μοιάζουν με χαρακτηριστικά σχέδια της φυλή Παράκας, οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι Γραμμές της Νάσκα δημιουργήθηκαν από τη φυλή Νάσκα γύρω στο 200π.κ.χ – 700κ.χ. Οι εκατοντάδες ξεχωριστές μορφές που σχηματίζονται από τις γραμμές, ποικίλουν από τα πιο απλά γεωμετρικά σχήματα, μέχρι σχέδια λάμα, αραχνών, καρχαριών, μαϊμούδων κ.α.

Οι γραμμές δημιουργήθηκαν σκάβοντας την κοκκινωπή επιφάνεια της ερήμου, έως ότου φανεί το ασπριδερό στρώμα άμμου που βρίσκεται από κάτω. Υπάρχουν εκατοντάδες απλές γραμμές ή γεωμετρικά σχήματα, και περισσότερα από 70 σχέδια ζώων, πτηνών, ιχθύων και ανθρώπων. Οι μεγαλύτερες φιγούρες έχουν μήκος μεγαλύτερο των 200 μέτρων.

Η σημασία των γραμμών αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα μέχρι σήμερα για τους επιστήμονες. Μια υπόθεση είναι ότι ο λαός Νάσκα τις δημιούργησε για να τις βλέπουν από ψηλά οι θεοί. Οι Kosok και Reiche πρότειναν έναν πιθανό σκοπό δημιουργίας σχετικό με την αστρονομία και την κοσμολογία: οι γραμμές είχαν ως στόχο να διατελέσουν ως είδος παρατηρητηρίου, που να δείχνει προς το μακρινό σημείο του ορίζοντα όπου ανατέλλουν ή δύουν ο ήλιος και άλλα ουράνια σώματα κατά τα ηλιοστάσια. Πολλοί προϊστορικοί πρωτόγονοι πολιτισμοί στην Αμερική και σε άλλα μέρη κατασκεύαζαν έργα με τη γη που συνδύαζαν την αστρονομική παρατήρηση με την θρησκευτική κοσμολογία τους, όπως έγινε με τον πολιτισμό του Μισισίπι στην Καχόκια των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και στο Στόουνχετζ της Αγγλίας.

Οι Gerald Hawkins και Anthony Aveni, επαΐοντες στην αρχαιοαστρονομία, έφτασαν το 1990 στο συμπέρασμα ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την υποστήριξη μιας τέτοιας αστρονομικής αιτιολόγησης είναι ανεπαρκή.

Η Reiche υποστήριξε πως κάποιες ή και όλες οι φιγούρες αναπαριστούσαν αστερισμούς. Ως το 1998, η Phyllis B. Pitluga, μία προστατευόμενη της Reiche και ανώτερη αστρονόμος του Πλανηταρίου Άντλερ (Adler Planetarium) στο Σικάγο, κατέληξε ότι οι φιγούρες ζώων αποτελούσαν «αναπαραστάσεις ουράνιων μορφών». Υποστήριξε όμως ότι δεν ήταν σχήματα αστερισμών αλλά αντί-αστερισμών όπως θα αποκαλούσε κανείς αυτά τα σκοτεινά μπαλώματα ακανόνιστου σχήματος στη λαμπυρίζουσα άκρη του Γαλαξία.» Ο Aveni επέκρινε το έργο της για την αδυναμία να αιτιολογήσει τις λεπτομέρειες στο σύνολό τους.

Το 1985 ο αρχαιολόγος Johan Reinhard δημοσίευσε αρχαιολογικά, εθνογραφικά και ιστορικά δεδομένα που υποδείκνυαν ότι στη θρησκεία και οικονομία της φυλής Νάσκα, από την αρχαία περίοδο ως και πιο πρόσφατα, ήταν κυρίαρχη η λατρεία των βουνών και άλλων πηγών νερού. Διατύπωσε τη θεωρία ότι οι γραμμές και οι μορφές ήταν μέρος θρησκευτικών πρακτικών που περιελάμβαναν τη λατρεία θεοτήτων σχετιζόμενων με τη διαθεσιμότητα νερού, που με τη σειρά της σχετίζεται άμεσα με τις επιτυχημένες και παραγωγικές σοδειές. Επεξήγησε τις γραμμές ως ιερά μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη λατρείας αυτών των θεοτήτων. Οι φιγούρες όπου τα σύμβολα αναπαριστούν ζώα και αντικείμενα είχαν ως στόχο την επίκληση βοήθειας των θεών για την παροχή νερού. Όμως, η ακριβής έννοια πολλών ξεχωριστών γεωγλυφικών παρέμεινε ασαφής ως και το 2012.

Ο Henri Stierlin, ένας Ελβετός ιστορικός τέχνης εξειδικευμένος στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1983 που συνέδεε τις Γραμμές Νάσκα με την παραγωγή αρχαίων υφασμάτων που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιτυλίγουν μούμιες στον πολιτισμό των Παράκας. Υποστήριξε ότι οι λαοί μπορεί να χρησιμοποίησαν τις γραμμές και τα τραπέζια ως γιγάντιους, πρωτόγονους, αργαλειούς, ώστε να υφάνουν τις εξαιρετικά μεγάλου μήκους κλωστές και ευρέως πλάτους τμήματα υφασμάτων που είναι συνήθη στην περιοχή. Βάσει της θεωρίας του, τα σχήματα μορφών (μικρότερα και λιγότερο συνήθη) προορίζονταν μόνο για τελετουργικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία δεν έγινε ευρέως αποδεκτή, παρόλο που οι μελετητές σημείωσαν ομοιότητες στα σχέδια των υφασμάτων με τις Γραμμές Νάσκα, τις οποίες εκλαμβάνουν ως κοινό σημείο ενός πολιτισμού.

8. Yonaguni Monument

Το 1985 ο Kihachiro Aratake, ένας δύτης που διοργάνωνε ταξίδια στον βυθό της Ιαπωνίας έψαχνε να βρει ένα νέο μέρος για να παρατηρεί τους σφυροκέφαλους καρχαρίες. Έκανε λοιπόν κατάδυση στο νοτιοανατολικό μέρος του μικρού νησιού Γιοναγκούνι(Yonaguni) στο σημείο που λεγόταν Arakawa και περίμενε να δει τα φυσιολογικά, θαλάσσια κοράλλια, μεγάλες ποσότητες από πλαγκτόν και καμιά είσοδο σε υποβρύχια σπηλιά, πράγματα δηλαδή που υπάρχουν στο βυθό της θάλασσας. Όμως αυτό που υπήρχε εκεί κάτω δεν το είχε δει κανείς επί χιλιάδες χρόνια!

Στα απίστευτα ολοκάθαρα νερά της περιοχής και για όσο έβλεπε το μάτι, υπήρχε ένας μεγαλιθικός σχηματισμός που φαινόταν να είναι φτιαγμένος από τον άνθρωπο, με αρκετά μεγάλα κατασκευασμένα σκαλιά και όλος αυτός ο σχηματισμός δενόταν από μεγάλους και κατακόρυφους τοίχους. Επιπλέον έρευνα που έγινε στη περιοχή απέδειξε ότι υπήρχαν μεγάλα συμμετρικά κανάλια με γωνίες και βάθος 2 μέτρων. Αυτό το μεγαλιθικό μνημείο εκτείνεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μέτρων.

Τα νέα για την μεγάλη αυτή ανακάλυψη διαδόθηκαν αργά και έξω από την Ιαπωνία. Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να αρχίσει να εμφανίζεται η πληροφορία στα διάφορα μέσα τα οποία ήταν κυρίως ανθρωπολογικά περιοδικά. Τα άρθρα αυτά ήταν δημιουργικά και μοναδικά, είχαν όμως κάποιες ελλείψεις. Οι πρώτες σοβαρές επιστημονικές μελέτες ξεκίνησαν το 1996 από τον καθηγητή Masaaki Kimura, που ήταν γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο Ryukyus στην Okinawa. Αυτός και η ομάδα του κατέγραψαν την αρχική δομή των σχηματισμών. Μέχρι και τώρα, έχουν βρεθεί αρκετά άλλα ερείπια βυθισμένα στην περιοχή όμως οι δύτες απαγορεύεται να τα επισκεφτούν γιατί η καταγραφή τους από τους επιστήμονες δεν έχει ακόμα τελειώσει.

Ο καθηγητής Kimura παρέχει μια ισορροπία μεταξύ αυτών των ερειπίων που είναι στοιχεία για κάποιον προϊστορικό πολιτισμό και στην αρνητική ψήφο ορισμένων που απλά υποστηρίζουν ότι πρόκειται μόνο για κάποιους λαξευμένους βράχους που πιθανώς δημιουργήθηκαν από κάποια φυσικά φαινόμενα. Ο καθηγητής πιστεύει (και μπορεί να υποστηρίξει τα πιστεύω του με επιστημονικά στοιχεία) ότι αυτή οι μεγαλιθικοί σχηματισμοί έχουν τροποποιηθεί από ανθρώπους. Στο τέλος αυτού του πανάρχαιου μνημείου υπάρχει ένας μεγάλος βράχος με σχήμα σαν οβάλ που κάθεται πάνω σε μια γωνιώδη βάση. Η αιχμή αυτού του βράχου δείχνει τον Βορρά. Είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η κατασκευή χρησιμοποιούνταν για να δείχνει την ώρα της ημέρας! Κάτι σαν ηλιακό ρολόι!

Ο καθηγητής Kimura σκέφτεται ότι όποιος και να είναι υπεύθυνος για την χάραξη αυτής της κατασκευής (γιατί από τα επιστημονικά ευρήματα και τις μελέτες φαίνεται ότι κάποτε υπήρχε ένας ατόφιος βράχος και το όλο σχήμα σκαλίστηκε πάνω του), πιθανότατα πολύ πριν αρχίσουν να χρησιμοποιούνται τα εργαλεία φτιαγμένα από μέταλλο, εισήγαγε ξύλινες σφήνες τυλιγμένες από κάποιας μορφής ύφασμα ή φυτικό προϊόν μέσα στις τρύπες του βράχου. Μετά χρησιμοποίησαν νερό έτσι ώστε το ξύλο να φουσκώσει και ο βράχος αποκόπηκε. Σε ορισμένα μέρη αυτού του σχηματισμού, εντελώς ευθείες γραμμές έχουν χαραχτεί στην κορυφή του βράχου με στενές τριγωνικές τρύπες με διάστημα 1 ποδιού η καθεμία στις οποίες μπορεί να είχαν εισαχθεί σφήνες.

Μετά από 23 χρόνια περίπου, η πραγματική φύση του Yonaguni παραμένει ένα μυστήριο. Όταν κάποιος κάνει κατάδυση στην περιοχή που βρίσκεται το μνημείο γυρνάει πίσω σε μια εποχή για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα. Είναι ένα απομεινάρι μιας προϊστορικής εποχής. Μια εικασία που κάνω είναι ότι λόγω της κατασκευής του πρόκειται για έναν πανάρχαιο ναό λατρείας. Υπάρχουν κάποιες δομικές ομοιότητες με ερείπια που βρέθηκαν στην Okinawa(Οκινάουα) Τα στοιχεία που έχουμε οδηγούν και σε ένα ακόμη ερώτημα: Από πήραν οι αρχαίοι τον βράχο?

Είδαμε επίσης ότι πρόκειται για μια γιγάντια κατασκευή και φυσικά αφού ξέρουμε ότι το όλο μνημείο είναι σκαλισμένο, φαντάζεστε πόσος θα ήταν ο αρχικός βράχος. Ας πούμε ακόμα ότι βρίσκουμε το σημείο από όπου πήραν τον βράχο υπάρχει ένα άλλο ερώτημα: Πώς τον μετέφεραν.

Ότι και να είναι αυτό το μνημείο, όποιον σκοπό και να εκπροσωπούσε, το σίγουρο είναι ότι συνεχίζει να βρίσκεται εκεί και μας προσκαλεί να αναζητήσουμε πληροφορίες για παλαιότερους κατοίκους αυτού του κόσμου…..»

9. Το Newgrange

Θεωρείται ότι είναι ο παλαιότερος και ο πιο γνωστός προϊστορικός χώρος σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το Newgrange είναι ένας τάφος που χτίστηκε από χώμα, ξύλο, πηλό, πέτρα γύρω στο 3100 π.Χ., περίπου 1000 χρόνια πριν από την κατασκευή των πυραμίδων στην Αίγυπτο.

Αποτελείται από ένα μακρύ πέρασμα που οδηγεί σε ένα σταυροειδή θάλαμο που προφανώς χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, καθώς περιέχει πέτρινες λεκάνες γεμάτες με αποτεφρωμένα λείψανα. Το μοναδικό χαρακτηριστικό του Newgrange είναι ο προσεκτικός και ανθεκτικός σχεδιασμός του, που έχει βοηθήσει τη δομή να παραμείνει εντελώς αδιάβροχη εσωτερικά. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει τοποθετηθεί η είσοδος στον τάφο. Ακόμη και το χειμερινό ηλιοστάσιο, οι ακτίνες του ήλιου μπαίνουν στο εσωτερικό και φωτίζουν το δάπεδο του κεντρικού δωματίου του μνημείου.

Οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν ότι το Newgrange χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, αλλά ο επίπονος σχεδιασμός που απαιτήθηκε για να εξασφαλιστεί ο συνεχής φωτισμός του εσωτερικού του, δημιουργούν ερωτήματα που μέχρι σήμερα παραμένουν αναπάντητα.

10. Cahokia

Cahokia ονομάζεται ένας αρχαίος οικισμός έξω από Collinsville, του Ιλινόις. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι η πόλη ιδρύθηκε το 650 μ.Χ., και διατηρούσε ένα περίπλοκο δίκτυο από χώρους ταφής αλλά και εξελιγμένη αρχιτεκτονική σπιτιών. Έχει υπολογιστεί ότι στο αποκορύφωμά της, η πόλη είχε περισσότερους από 40.000 κατοίκους, αριθμός που την κάνει την πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στην Αμερική πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Cahokia ήταν τα 80 αναχώματα, μερικά με ύψος που ξεπερνούσε τα 30 μέτρα, και που βρίσκονταν διάσπαρτα στην περιοχή των 2.200 στρεμμάτων. Αυτά βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα δίκτυο με πλατείες σε όλη την πόλη, και πιστεύεται ότι σημαντικά κτίρια, όπως το σπίτι του επικεφαλής του οικισμού, χτίστηκαν πάνω τους.

Αν και οι επιστήμονες ανακαλύπτουν συνεχώς νέα στοιχεία σχετικά με την κοινότητα της Cohokia, το μεγαλύτερο μυστήριο που εξακολουθεί να υφίσταται είναι αν αποτελούν πρόγονοι της ινδιάνικης φυλής καθώς και τι ακριβώς ήταν αυτό που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Πηγή

MIT Architecture

Για να δούμε τι κάνουν οι συνάδελφοι αλλού.



MIT Architecture from Paper Fortress on Vimeo.

Πρακτικά Διαγωνισμού Στεγάστρου - Αποτελέσματα

Πρακτικα Διαγωνισμού Αποτελέσματα

Στο παραπάνω link οδηγείστε στο pdf με τα πρακτικα της επιτροπής και τα αποτελέσματα της επιτροπής.

Εαν οι φοιτητές που συμμετείχαν στο διαγωνισμό και δεν έλαβαν κάποιο βραβείο θέλουν να αποσφραγιστούν τα ονόματα των συμμετοχών τους και να παρουσιαστούν οι προτάσεις τους μαζί με τα βραβεία στο emagazine ή οπουδήποτε αλλού να επικοινωνήσουν με τον κ. Κόκκορη Καθηγητή ΔΠΘ ή τον κ. Πολυχρονόπουλο Αν. Καθηγητή ΔΠΘ.

Προβολή Ντοκιμαντέρ

Open House Athens

Οι αιτήσεις των εθελοντών για συμμετοχή στο πρώτο Open House Athens ξεκίνησαν!
Η δράση θα πραγματοποιηθεί στις 4-6 Απριλίου. Όσοι επιθυμείτε να συμμετέχετε ως εθελοντές μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά με τις υποχρεώσεις και τα οφέλη και να συμπληρώσετε την αίτηση ηλεκτρονικά στο http://www.openhouseathens.gr/gr/volunteers/
Σας περιμένουμε να ξεναγήσουμε τον κόσμο στην αρχιτεκτονική της Αθήνας!

Δείτε το βίντεο όπου εθελοντές του Open House Thessaloniki 2013 μιλούν για την εμπειρία τους: 

Συνελεύσεις Ετών: Πρόγραμμα Σπουδών

Από τη Δευτέρα και καθ ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας θα πραγματοποιηθούν στα έτη Συνελεύσεις, προκειμένου να συζητηθεί το πρόγραμμα σπουδών. Τα πορίσματα των συζητήσεων αυτών θα μεταφερθούν στην Επιτροπή Προγράμματος Σπουδών, η οποία έχει σαν στόχο την αναθεώρηση και αναδιαμόρφωση του Προγράμματος Σπουδών της σχολής. Κάθε έτος θα συζητήσει το πρόγραμμα σπουδών του προηγούμενου έτους φοίτησής του. Το πρώτο έτος εξαιρείται από όλες τις διαδικασίες. Οι συνελεύσεις θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικές ώρες η καθεμία, έτσι ώστε φοιτητές μεγαλύτερων ετών να έχουν τη δυνατότητα, εάν επιθυμούν να παρευρεθούν σε περισσότερες από μία. Για την διευκόλυνση της διαδικασίας, έχουν ενημερωθεί τα τριμελή του κάθε έτους, προκειμένου να γίνεται συντονισμός της συζήτησης και να κρατούνται πρακτικά.
Η επιλογή των ωρών και ημερών έγιναν με στόχο να μην χαθούν ώρες μαθημάτων.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

2ο Έτος : Τετάρτη 15/1, 11.00 πμ
3ο Έτος : Τρίτη 14/1, 2.00 μμ
4ο Έτος : Δευτέρα 13/1, 2.00 μμ
5ο Έτος : Πέμπτη 16/1, 3.00 μμ 

Αλφρέντο Μπρίλεμπουργκ_Reactivate Athens/ 101 ιδέες

Πηγή: Νίκος Τσίρος/Studio ΔΟΛ

 

Ο Aλφρέντο Mπρίλεμπουργκ είναι ένας εξαιρετικός πωλητής. Το ξέρει πολύ καλά και το παραδέχεται κι ο ίδιος. Μόνο που στην Αθήνα, αστειεύεται, φοβάται μήπως του συμβεί ο «θάνατος του εμποράκου». Ξέρει ότι, προτού χρειαστεί να επιστρατεύσει την επιστημονική του ιδιότητα ως αρχιτέκτονας, πρέπει να ανυψώσει το ηθικό μιας πόλης που δείχνει να έχει παραιτηθεί. Μιλάει σαν αστικός ψυχολόγος. «Προσπαθώ να μεταδώσω έναν ιό ενθουσιασμού, ελπίδας και δυνατότητας. Λέω συνεχώς "μη νιώθετε ένοχοι χωρίς αποδείξεις. Μην αποδέχεστε ότι η πόλη είναι νεκρή. Μη μισείτε τον εαυτό σας. Μη μοιάζετε με εκείνους που τους παράτησε η κοπέλα τους και νομίζουν ότι δεν θα την αντικαταστήσουν ποτέ"».

Δεν χρειάζεται να πείσει για το ποιος είναι, το βιογραφικό του κάνει μεγαλοπρεπώς τις συστάσεις. Ιδρυτής του Urban Think Tank (U-TT), μιας πολυβραβευμένης επιστημονικής ομάδας που αντιμετωπίζει με επαναστατικές ιδέες τα προβλήματα των σύγχρονων πόλεων (με ειδίκευση σε προβληματικές καταστάσεις), καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας του Πολυτεχνείου ETH της Ζυρίχης, κάτοχος Χρυσού Λέοντος στην περυσινή Μπιενάλε της Βενετίας, όπου παρουσίασε με τους συνεργάτες του την περίφημη δουλειά του στον Πύργο του Δαβίδ - έναν ημιτελή ουρανοξύστη 45 ορόφων στο Καράκας που βρισκόταν υπό κατάληψη και υπό την επίβλεψή του έδωσε λύση στο πρόβλημα στέγασης 700 οικογενειών και 2.500 ανθρώπων… ακόμη κι αν δεν έχει παντού τζάμια (για τους φανατικούς των τηλεοπτικών σειρών, εκεί γυρίστηκαν και κάποιες σκηνές του δημοφιλούς «Homeland»).

Οι ιδέες για μια νέα Αθήνα

«Ερχομαι στην Αθήνα εδώ και 30 χρόνια, υπάρχει μια φωτογραφία μου στον Παρθενώνα απ' όταν ήμουν ακόμη φοιτητής. Πριν από δύο-τρία χρόνια είχα έρθει ξανά για ένα συνέδριο και είδα την κρίση. Σκέφτηκα ότι δεν είναι και τόσο χάλια τα πράγματα. Ξέρετε, έχω δουλέψει στο Αμμάν της Ιορδανίας, στο Καράκας, που είναι σε κρίση από το 1998, στο Σάο Πάολο με τις ατέλειωτες φαβέλες. Οι δομές εδώ είναι πολύ καλύτερες». Το Ιδρυμα Ωνάση, που χορήγησε και ολοκλήρωσε το πρόγραμμα ReΤhink Athens (λανθασμένα απλοποιημένο ως «η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου»), αποφάσισε να χρηματοδοτήσει και μια ερευνητική δράση που θα το υποστηρίξει. Ο Μπρίλεμπουργκ, λοιπόν, σχημάτισε μια ομάδα 30 ατόμων που δουλεύουν σε Ελλάδα και Ζυρίχη για να φτιάξουν έναν οδηγό 101 ιδεών επανενεργοποίησης του κέντρου της Αθήνας, μια προϋπόθεση απαραίτητη για να προκύψουν οι όποιες πολεοδομικές αλλαγές.

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαία μια διευκρίνιση. Ο Μπρίλεμπουργκ δεν έρχεται να χτίσει στην Αθήνα. Γι' αυτό και τονίζει συνεχώς μια νέα διάσταση του αρχιτέκτονα, εκείνη που τον θέλει να παίζει τον ρόλο «της κόλλας που εγγυάται την κοινωνική συνοχή των σύγχρονων πόλεων». Μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με την τρέχουσα αντίληψη μιας πόλης, της Αθήνας, που είναι ίσως ακόμη ζαλισμένη από το hangover των αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων ως τροπαίων μεγαλείου κι ανάπτυξης. Από το 2004 και τις γέφυρες του Καλατράβα δεν έχουν περάσει καν δέκα χρόνια.

«Το πολιτικό πρόβλημα»

Ο Μπρίλεμπουργκ παρομοιάζει συνεχώς το πρότζεκτ των 101 ιδεών με το ινδικό πιάτο «τάλι», όπου επιλέγεις μόνος σου τον συνδυασμό των διαθέσιμων συστατικών. «Εγώ είμαι ο σερβιτόρος, εσείς θα φτιάξετε την πόλη σας, εσείς θα επιλέξετε πως θα ζείτε σύμφωνα με τις ανάγκες σας». Αυτή τη στιγμή το πρόγραμμα καλεί τους Αθηναίους να αλληλεπιδράσουν συμπληρώνοντας ειδικό ερωτηματολόγιο (διαθέσιμο στο http://www.reactivate-athens.com/), καταθέτοντας τις δικές τους ιδέες. «Μετράμε τη "θερμοκρασία" της πόλης και προσπαθούμε να καταλάβουμε τις αξίες της, ακόμη και αν η γραμμή μεταξύ του παραπόνου και της ιδέας είναι λεπτή», λέει ο Μάικλ Κοντέντο, το ένα δεξί του χέρι, η «ήρεμη δύναμη». Η Λίντσεϊ Σέρμαν, η άλλη έμπιστή του, συμπληρώνει: «Οι αρχιτέκτονες συγκροτούν πλέον μια στρατιά διανοητών που πρέπει να αλληλεπιδρούν με τις πόλεις και όχι απλώς να εκθέτουν».

Στον κόσμο των επιχειρήσεων υπάρχει ο όρος «ανάλυση SWOT». Είναι το πρώτο πράγμα που κάνουν οι μάνατζερ προκειμένου να «διαβάσουν» μια αγορά προτού εισέλθουν σε αυτή ή για να καταλάβουν ένα πρόβλημα προτού το λύσουν. Του ζητάμε, αφού το ίδιο συμβουλευτικός είναι ο ρόλος του, να κάνει το ίδιο με την Αθήνα, εντοπίζοντας «δυνάμεις και αδυναμίες, ευκαιρίες, απειλές».

«Εδώ το πρόβλημα είναι πολιτικό. Οπως στο Καράκας ή στην Πόλη του Μεξικού, η Αθήνα διοικείται από μια ελίτ που δεν δέχεται να μειώσει τα κέρδη της παραχωρώντας ένα ποσοστό τους για κοινωνική (επαν)επένδυση. Ετσι, όμως, χάνεται το όραμα και κινδυνεύετε να τα χάσετε όλα, παραδομένοι στον εξτρεμισμό. Αρα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τελικά το πρόβλημα είναι και οι άνθρωποι, ως στοιχείο υποδομής. Πάρτε ως παράδειγμα τον Πύργο του Δαβίδ. Δεν έχει σημασία πώς φαίνεται, αλλά τι γίνεται μέσα. Πρέπει, λοιπόν, να βοηθήσουμε τους πολίτες να κωδικοποιήσουν τις λειτουργίες των κτιρίων, ακόμη και το χρώμα τους μπορεί να παίξει ρόλο σε αυτό. Πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε την πόλη».

Ενα Σέντραλ Παρκ στη χρεοκοπημένη Αθήνα;

Ο Μπρίλεμπουργκ είναι ιδεαλιστής, αλλά δεν πιστεύει στις ιδεολογίες. Ή, μάλλον, προτάσσει την επιστήμη. Και δεν ξεφεύγει ποτέ από τη βάση ενός, αμερικανικού τύπου, πρακτικού ρεαλισμού σχετικά με τον στόχο του. «Ο στόχος δεν είναι ακριβώς αισθητικός. Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε κατ' ανάγκην πιο όμορφη την πόλη, αλλά πιο λειτουργική. Και κυρίως, ικανή να παράσχει δωρεάν (ή τουλάχιστον πολύ οικονομικές) υπηρεσίες. Λέμε όλοι για το νεοϋορκέζικο Σέντραλ Παρκ «Τι ωραίο που είναι», «Πόσο δίνει άλλη αστική διάσταση» και λοιπά, θεωρώντας δεδομένο ότι στην έκτασή του μπορείς να περπατήσεις, να παίξεις μπάσκετ, να κάνεις παγοδρομίες, να παρακολουθήσεις συναυλίες δωρεάν. Μην το ξεχνάμε αυτό. Σε μια πόλη που παρέχει τέτοιες δυνατότητες, τα παιδιά δεν κάθονται μπροστά στην τηλεόραση παχαίνοντας». Για την ακρίβεια, συμφωνούμε γελώντας, τα Αμερικανάκια το κάνουν αυτό. Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο όμως.

«Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχθούμε ότι η πόλη έχει χρεοκοπήσει σε κάποια σημεία. Γι' αυτό κι εμείς τοποθετήσαμε την έδρα του Reactivate Athens, το εργαστήριο ανταλλαγής ιδεών έρευνας και σχεδιασμού, στην καρδιά του προβλήματος. Στη συμβολή των οδών Αθηνάς και Λυκούργου (σ.σ.: ανοικτά για το κοινό καθημερινά, 12.00-16.00)». Επιμένει στην αποδοχή τού σήμερα, παίζοντας συνεχώς τον ρόλο του αστικού ψυχαναλυτή. «Δεν μπορεί να παριστάνουμε ότι δεν βλέπουμε πως οι μετανάστες ζουν σαν τα σκυλιά στα υπόγεια της Κυψέλης, όπως ο Τσάβες, που έκανε ότι δεν έβλεπε τους άστεγους στην πατρίδα μου. Και δεν μπορούμε, επίσης, να ισχυριστούμε ότι θα βελτιώσουμε όλα τα κομμάτια της πόλης. Αν τοποθετήσουμε, όμως, κάποιους «φάρους» (κέντρα υγείας και φροντίδας, βιβλιοθήκες κτλ.), μπορεί να ανοίξει ένα μονοπάτι που θα δώσει ελπίδα. Για παράδειγμα, δεν είμαστε κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά τα συσσίτια δεν μπορούν να οργανώνονται σε έναν χώρο που δεν έχει οροφή ή, έστω, ένα κάθισμα. Από το σημείο αυτό ξεκινά ο ρόλος του σχεδίου, που είναι να δώσει λύσεις χωρίς κόστος, οι οποίες θα ταιριάζουν με τους ρυθμούς της πόλης».

Η θεωρία των δύο πόλεων

Η κουβέντα πάει από μόνη της στην ελληνική πραγματικότητα. Πολιτικά, ο Μπρίλεμπουργκ είναι πραγματιστής. Στην πρώτη δημόσια ομιλία του στην Αθήνα είχε πει ότι «η Δεξιά πρέπει να καταλάβει πως κάποια πράγματα απλώς δεν γίνονται χωρίς το κράτος και η Αριστερά ότι κάποια άλλα ρυθμίζονται καλύτερα από την αγορά». Πώς μπορεί, όμως, ακόμη κι αν έχει ένα ισχυρό ίδρυμα από πίσω του, να προχωρήσει η πρωτοβουλία του σε μια πόλη που μπορεί να έχει διαφορετικό δήμαρχο (από εκείνον που τον στηρίζει) σε λίγους μήνες; Σε μια πολιτική κουλτούρα που συνήθως ο επόμενος διαλύει ό,τι έχτισε ο προηγούμενος; Κι άντε να του εξηγήσεις ότι η πόλωση της κεντρικής πολιτικής σκηνής φιλτράρει ακόμη και τις αστικές παρεμβάσεις μέσα από τη «θεωρία των δύο άκρων».

«Eχετε δίκιο, υπάρχουν όλα αυτά, τα βλέπω. Στόχος μου είναι να δημιουργηθεί μια αστική γραμμή παραγωγής, ένα Πανεπιστήμιο για την Πόλη, όπως έλεγε ο γάλλος κοινωνιολόγος Λεφέβρ, στο οποίο θα συμμετέχουν οι εκλεκτοί - τα ιδρύματα, τα πανεπιστήμια, οι διανοητές, οι επιστήμονες. Και οι 101 ιδέες που θα παραδώσουμε ας αποτελέσουν τον οδηγό για να ξεκινήσει η συζήτηση μεταξύ τους. Κι αυτή συζήτηση θα οδηγήσει σε πιο εξελιγμένες ιδέες, τόσο κοινωνικά νομιμοποιημένες, που οι πολιτικοί δεν θα μπορούν να τις αγνοήσουν. Απλώς θα τους βάλουμε τελευταίους στο κόλπο. Οχι όλους, μόνο όσους έχουν στ' αλήθεια επαφή με την πόλη». Φέρνει, μάλιστα, ένα πολύ ιντριγκαδόρικο παράδειγμα. Το Βερολίνο, που το έκανε υποδειγματικά μετά την πτώση του Τείχους. «Ας θεωρήσουμε και την Αθήνα διαιρεμένη, λοιπόν, κι ας την ενώσουμε ξανά», είναι το σύνθημά του. «Μόνο μη συνεχίζετε να νομίζετε ότι είστε σαν τους Γερμανούς, όπως κάνατε πριν από την οικονομική κρίση».

 

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από εδώ.